Supervirus

Na veel gewik, geweeg door epidemiologen
adem ik in en uit de pure lucht
haast autoloos mijn pad en fier mijn tred

denk ik, de toon is nu gezet
weg van de droge binnenlucht
gevlucht, waar monsters welig tieren

Als bijen zwermen uit nu mens en dieren
naar buiten waar het lentegroen en geel
zich uitleeft in mijn ogen denk ik

ten spijt de virologen
de mensheid wordt weer heel
zie ik de kleine bloemen op de grond

de natie, zij is straks supergezond

Over ingridvandenbergh

In mijn blog deel ik graag mijn passies met anderen. Passies op het gebied van schrijven, taal en beeldende kunst. Soms raakt de inhoud aan gevoelens en gedachten van anderen en ontspinnen zich dialogen die mij bij het schrijven niet voor ogen stonden. Ik vind dat boeiend en laat het graag gebeuren.
Dit bericht werd geplaatst in Corona, literatuur, Natuur en Milieu, persoonlijk, proza & poëzie, proza en poëzie, Wandelen en fietsen en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.