Uitvlucht

Koolmeesje 068
Al meer dan twee uur is het gaande: ín het kooitje, úit het kooitje; erin; eruit. Vanachter het raam zijn we hele circus aan het volgen. Al urenlang vliegen de mezenouders áf- en aan, met sappige wormen bungelend tussen de snavel. We weten dat het jonge grut nu elk moment de nestkast kan verlaten.

IMG-20160518-WA0007Mijn metgezel is buiten op een stoel gaan zitten, fototoestel in de aanslag. Zelf volg ik de verrichtingen van de mezenouders vanachter het raam. Mijn armen doen pijn van het ophouden van de verrekijker; mijn ogen tranen van het turen naar het nestkastje aan de schutting. Daar komt een van de ouders aangevlogen, in zijn snavel een groene rups. De vogel steekt zijn kop in het gat van het kastje, trekt hem dan snel terug. Dit herhaalt hij een aantal keren. Uiteindelijk geeft hij het jong waar het zo hartstochtelijk om piept en gaat op weg naar de volgende gang in het menu.

Koolmeesje 043

Het jong krijgt zoveel te eten dat we ons hart vasthouden; straks past het niet meer door het gat.

Aan de frequentie van het áf- en áanvliegen kan ik zien dat de ouders elkaar afwisselen. Nu eens heeft het jong zich teruggetrokken op het nest, dan weer steekt het zijn kopje uit de opening en roept, zoals het gebekt is, om zijn moeder. Soms kan ik door de opening van het kastje de schijnbewegingen van zijn vleugels zien.
Koolmees 2 011
Daar verschijnt het jong weer in de opening. De ouders werken zich in het zweet, lokken hun gebroed met gepiep en culinaire hoogstandjes. Maar het jong blijft zitten waar het zit.

Zo’n anderhalf uur later durft het dan eindelijk de sprong te wagen.  Samen met zijn vader of moeder verlaat het vliegensvlug het nest. Het is onmogelijk  dit met de camera vast te leggen.
De ouders gaan door met hun missie, kennelijk zit er nog een nakomeling op het nest.

Terwijl ik dit stukkie zit te schrijven kijk ik af en toe door het raam. We zijn het tafereel intussen al bijna vier uur aan het volgen. Met aanmoedigingskreten leef ik met het gezinnetje mee: – kom op, wees een vent, een grote meid. Je kunt het. Nee, niet terug op het nest, úitvliegen moet je.

Koolmeesje 031

Het jong intussen doet niet veel meer dan wat een nieuwsgierige puber betaamt: een stukje naar buiten hangen, over de rand kijken en twitteren. Zijn snavel wijd open:
– Wat is die wereld groot!

De ouders vinden het intussen welletjes.  – Wat een rotjong, zeggen ze tegen elkaar. – Wat een verwend nest. We gaan gewoon niet meer naar binnen, dan móet hij wel uitvliegen.
Koolmeesje 067

 

Demonstratief zetten ze zich om beurten op de schutting neer. Als een kievit lopen ze, luid piepend, heen en weer, de snavel gevuld met vette hap. Koolmeesje 029Maar het jong lijkt doof als een kwartel.

Dan maar voor de opening gaan hangen en  met een worm het jong naar buiten lokken. Met voor- en achterwaartse bewegingen van hun kopjes lijkt het of ze het beestje eruit willen trekken.  Even later gaat één van de twee  het kastje binnen en probeert het jong naar buiten te duwen. Wat een geëmmer; duwen en trekken, het helpt de pechvogels geen ene mezenmoer.

We krijgen geen rust. Met één oog op het aanrecht en het andere op het raam maak ik een late avondmaaltijd klaar. Na het eten moeten we nog steeds onze aandacht verdelen tussen onze eigen belangen en die van de vogels. Als de schemering onze blik vertroebelt geven we het dan toch maar op.

IMG-20160519-WA0004

De volgende dag zijn we, samen met veel andere vroege vogels, nog vóór de wekker afloopt uit de veren. Zou het jong… zou het? We spoeden ons naar het raam. Het is en blijft rustig rondom het nest. Hebben we dan toch het moment suprême gemist?
Ochtendkou en –dauw trotserend loopt mijn metgezel de tuin in. Stil als een muis besluipt hij de nestkast. Geen vleugelslag, geen gepiep. Geen mezenouders, geen wormen of rupsen. Nu durft mijn lief het kastje te openen; de vogel is gevlogen. Maar niet voordat hij nog een laatste poepje op zijn nest heeft achtergelaten.

Tekst: Ingrid van den Bergh, 20 mei 2016
Foto:s Harry Muermans

Advertenties

Over ingridvandenbergh

In mijn blog deel ik graag mijn passies met anderen. Passies op het gebied van schrijven, taal en beeldende kunst. Soms raakt de inhoud aan gevoelens en gedachten van anderen en ontspinnen zich dialogen die mij bij het schrijven niet voor ogen stonden. Ik vind dat boeiend en laat het graag gebeuren.
Dit bericht werd geplaatst in dieren, fotografie, Huis en tuin, literatuur, Natuur en Milieu, proza, Verhalen en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Uitvlucht

  1. Menugang
    is bij mezen
    heel iets anders
    dan bij ons mensen
    Beginnen we
    met een voorafje
    een hoofdgerecht
    en een toetje
    Bij mezen is
    elke hap hetzelfde
    alleen benoemt het
    de gang
    van één der ouders
    er naar toe
    en weer terug
    oo het nest…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s