Schrijverscafé Oosterhout met ‘Herfstige verhalen’ in een bruin café

.

Ontwerp logo: Bart Gladdines
Ontwerp logo: Bart Gladdines
Voor hun lezing van zondag 3 november hadden de auteurs van Schrijverscafé Oosterhout de herfst als hoofdthema gekozen. We hoorden verschillende verhalen over een meisje dat een toffee opraapte. Ook waren er enkele vrij gekozen titels.
In ‘Fientje’ van Kee van Vlodrop volgen we een oude vrouw in de herfst van haar leven. Met haar mooie voorleesstem neemt de schrijfster ons mee naar Fientjes kinderwereld. In de wanen van de dementerende ziet Fientje haar arts aan voor de koningin, wandelt ze met haar pop en wil ze later schooljuffrouw worden. De verbeeldingswereld wordt wreed verstoord als Fientje de mensen die bij haar aan tafel zitten niet herkent. Kee van Vlodrop vertelt haar verhaal integer. Ze besluit met de wens dat verder lijden Fientje bespaard zal blijven.
‘Het toffeemeisje’ leest Marjoke Linckens is een brief van een vrouw aan haar geliefde. In een beeldende stijl haalt de vrouw herinneringen op aan zichzelf als teruggetrokken meisje, dat ooit een toffee toegeworpen kreeg op het schoolplein. Ze bezingt het liefdevolle leven met haar man, o.a. memoreert ze dat het destijds geplante stekje van de walnotenboom nog steeds vruchten draagt. Uiteindelijk zal zij haar man verlaten nu zij die ander heeft ontmoet. Haar ambivalente boodschap brengt ze in de vorm van een brief, de enige manier om haar man het hele verhaal te vertellen.
Tom Noldus’ ‘Het gelijk van de marktkoopman’ beschrijft de perikelen rondom een voetbalwedstrijd tussen een seniorenelftal en een team uit de Bijbelbelt. De seniorenaanvoerder wil de speltactiek van de tegenstander achterhalen en luistert een gesprek af. Hij hoort dat ene Hein van der Geest stiekem als twaalfde speler het veld zal betreden. Zodra de scheidsrechter dit ontdekt zal de tegenpartij worden gediskwalificeerd. Hein van der Geest verschijnt echter niet; onze veteranen verliezen de wedstrijd. Dan blijkt dat niet ‘Hein van der Geest’ maar ‘de Heilige Geest’ werd bedoeld, als geestelijke mascotte van de tegenpartij. Wat een vondst van de schrijver.
In zijn versie van ‘Het meisje…’ lachen rasverteller Tim Stoop, tijdens het wachten bij de kapper, vanuit een glossy (té) veel vrouwen toe. Bij het afrekenen neemt de schrijver een toffee uit het trommeltje op de toonbank maar laat die op de grond vallen. Dan verschijnt een mooi meisje dat de toffee voor hem opraapt en iets lijkt op te merken over zijn schoenen. Vol mooie gedachten fietst Tim op een dag naar een bankje in het bos waar hij zich een gesprek met het meisje droomt. Als dan zijn kapper komt aanfietsen en bij het bankje stilhoudt blijkt al snel dat niet een meisje de toffee opraapte maar de schoenmaker uit Arendshof, die de schoenen van Van Bommel uit zijn winkel had herkend. De droom spat uiteen; de schrijver zal zich in de toekomst wellicht bij de voetbalbladen houden.
“Eigesgemaokte luisterliedjes in Brabants dialect” worden vertolkt door Marie van de Middelhaai. Zichzelf begeleidend op gitaar en in oude klederdracht gestoken, brengt deze “pronte boerin uit Vlijmen, in onvervalst plat Brabants,” een aantal zelfgeschreven “liekes” ten gehore. Soms klinken ze wat melancholisch maar er valt ook humor te beluisteren. In ‘Ons lieve Vrouwke’, waarvoor ze de melodie “van een ander lied heeft gejat”, wordt Marie begeleid door een zacht neuriën dat opstijgt uit het publiek.
Voorafgaand aan zijn verhaal ‘De dood van Marie’ spreekt gastschrijver Anton Kamps geruststellende woorden tot Marie van de Middelhaai: “We komen vandaag niet aan de dood toe.” Vervolgens refereert hij aan Albert Camus, wiens personage in ‘De Pest’ soms bleef steken in zijn woorden. Bij Anton Kamps blijkt daar geen sprake van als hij ons voorleest uit de geschiedenis van zijn familie, die hij “zo mooi mogelijk” wil beschrijven. Eén karaktertrek komt daarbij sterk naar voren: zwijgzaamheid, waarin een tegenstelling lijkt te schuilen met de welbespraaktheid van de verteller.
Rachel Verheijen geeft in haar dialogen blijk van een sterk vermogen zich in de kinderwereld te verplaatsen. Bij beluisteren van haar verhaal over het meisje met de toffe dringt de vraag zich op of toeval nu wél of niet bestaat. Een vraag die de schrijfster zichzelf niet hardop stelt maar die ongetwijfeld bij de toehoorder opkomt. Was het toeval dat het meisje een stap opzij deed om een toffee op te rapen juist op het moment dat de herfststorm een kastanjeboom omver blies? Een boom die wortelde op de plek, waar het meisje zich bevond tot één seconde voordat ze die stap opzei zette?
De filosoof in Joop van Gents versie van ‘Het meisje…’ beweert dat toeval niet bestaat. Waar volgens de schrijver zulke filosofen maar ‘wijsneuzen’ en ‘zeikers’ zijn, wil hij het tegendeel van die bewering aantonen: In het geval van toeval moet “de samenloop van omstandigheden van een bijzondere, ons overrompelende schoonheid zijn. Als een kat over het klavier wandelt en daarbij en passant Kortjakje speelt, dán spreken we van toeval.” Daarna volgt een prachtig verhaal over “het allermooiste toeval ter wereld: het eerste treffen van twee geliefden, die een leven lang bij elkaar blijven.” Een verhaal té mooi geschreven om hier met een paar zinnen af te doen.
(Schrijvers)café de Beurs, Oosterhout
(Schrijvers)café de Beurs, Oosterhout
Ook deze keer was de sfeer, in een bomvol Schrijverscafé De Beurs te Oosterhout, ongedwongen en gezellig. Schrijver/presentator Tim Stoop leidde, zoals wij dat van hem gewend zijn, op spitsvondige wijze de middag in goede banen.

Met hun gevarieerde verhalen en de keuze van gastschrijver en muzikaal intermezzo is wederom het bestaansrecht aangetoond van een Schrijverscafé in Oosterhout
.
Oosterhout, 3 november 2013 / Ingrid van den Bergh
Advertenties

Over ingridvandenbergh

In mijn blog deel ik graag mijn passies met anderen. Passies op het gebied van schrijven, taal en beeldende kunst. Soms raakt de inhoud aan gevoelens en gedachten van anderen en ontspinnen zich dialogen die mij bij het schrijven niet voor ogen stonden. Ik vind dat boeiend en laat het graag gebeuren.
Dit bericht werd geplaatst in Boeken, proza en poëzie, literatuur, Podia en Musea, proza, proza & poëzie, proza en poëzie, Schrijverscafe Oosterhout, Verhalen en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

7 reacties op Schrijverscafé Oosterhout met ‘Herfstige verhalen’ in een bruin café

  1. goed zo’n schrijverscafé

  2. Dank voor het levendige verslag, zo heb ik toch nog wat kunnen proeven van het schrijverscafé waar ik zelf helaas niet bij kon zijn.
    Ik zou zeggen: ‘Schrijverscafé, zet het voort!’
    groet van jan

  3. Britta zegt:

    Mooi verslag mam! X

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s