Het wonder dat mij is geschied – met Jan Siebelink

.

Vandaag, zondag 24 maart 2013, zag ik in het Letterkundig Museum Den Haag de tentoonstelling “Het wonder dat mij is geschied”, alsmede een literaire bijeenkomst met Jan Siebelink.
De schrijver – bekend van onder andere Knielen op een bed violen – bezocht het museum ter afsluiting van de Boekenweek. Aan de hand van vragen ging Siebelink in op zijn leven en werk.

003 siebelink boekenGewapend met De verrekijker van Kees van Kooten als betaalmiddel voor de trein, aangevuld met twee romans van Jan Siebelink, trotseer ik de koude oostenwind op mijn voettocht naar de bushalte. Via bus en trein verschaf ik mij in den Haag toegang tot de Koninklijke Bibliotheek waarin zich het museum bevindt.
De tentoonstelling bevat informatie en illustraties zoals ook opgenomen in het gelijknamige schrijversprentenboek Het wonder dat mij is geschied, door Siebelink vandaag een “prentenboek voor volwassenen” genoemd.

001 knielen op 002 Siebelink-horizontaal 004 siebelink-wonder-2013Mijn rondgang door de tentoonstelling wordt opgeluisterd door een audiotour met het aangename stemgeluid van Jan Siebelink. Brieven, manuscripten, passages uit zijn werk, foto’s, een video en een heus perkje vol violen, al waren deze niet van natuurlijke oorsprong. Ook hangen er getekende en geschilderde portretten van de schrijver, vervaardigd door zijn vriend Klaas Gubbels.
Achtergrondinformatie over het fysieke schrijven (op een elektrische typemachine), over de kwekerij van Siebelinks vader, vriendschappen met schrijvers en kunstenaars, schoolgebouwen en niet te vergeten een uitgebreide collectie bijzondere schoenen.

Tenslotte licht de schrijver alvast een tipje van de sluier op over zijn nog te verschijnen roman.

De bijeenkomst wordt afgesloten met een “Jan Siebelinkquiz”, waarvan ik wel wat vraagjes goed beantwoord maar die ik toch niet heb gewonnen. Geen nood, ik neem mooie herinneringen aan deze dag mee naar huis. Bezegeld met een handdruk van de schrijver.
Overigens had die quiz voor mij niet gehoeven, liever had ik nog wat informatie gekregen over Siebelinks uitgangspunten bij het ambacht van het schrijven.

Na afloop signeert Jan Siebelink meegebrachte boeken. In mijn geval zijn dat Knielen op een bed violen en David in de vallei, een onlangs uitgegeven roman, door Siebelink in 1982 geschreven maar pas nu verschenen in de serie oerboeken. Het is één van de romans die aan de basis hebben gestaan van het latere Knielen…

Tussen de informatie die wordt gegeven op de muren van de tentoonstellingsruimte lees ik een mooi citaat van de schrijver. Een voor mij zeer treffende en waarschijnlijke definitie van wat hij onder literatuur verstaat.
Een aantal nauwelijks opvallende gebeurtenissen en feiten door de verbeelding en de betovering van de stijl tot iets groots transformeren dat is voor mij literatuur. In mijn romans en verhalen gaat het altijd om gewone mensen, maar door intens licht op hen te laten vallen, komen ze los van de werkelijkheid en worden tot raadselachtige personages.
Literatuur hoort mensen bijzonder te maken.

©Ingrid van den Bergh
24 maart 2013

De tentoonstelling Het wonder dat mij is geschied is nog te zien t/m 25 augustus 2013.

Tentoonstellingen Letterkundig Museum

Advertenties

Over ingridvandenbergh

In mijn blog deel ik graag mijn passies met anderen. Passies op het gebied van schrijven, taal en beeldende kunst. Soms raakt de inhoud aan gevoelens en gedachten van anderen en ontspinnen zich dialogen die mij bij het schrijven niet voor ogen stonden. Ik vind dat boeiend en laat het graag gebeuren.
Dit bericht werd geplaatst in Boeken, proza en poëzie, literatuur, persoonlijk, proza, proza & poëzie, proza en poëzie en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

15 reacties op Het wonder dat mij is geschied – met Jan Siebelink

  1. Nicole zegt:

    Een mooie impressie van een onvergetelijke dag! Ik wens je nog heel veel nageniet-plezier!

  2. Dankje, Nicole. Het was een mooie ervaring.

  3. Knielen op een bed violen gelezen op aanraden van mijn buurman tijdens een vorige vakantie.
    Facinerend om nooit te vergeten wat godsdienst kan aanrichten. Prachtig boek.

    • Samen met “De overkant van de rivier” vind ik “Knielen…” het mooiste van de ongeveer zeven boeken die ik van de schrijver heb gelezen. Wat mij is bijgebleven is vooral hoe je als lezer, door de beschrijvingen van Siebelink, afschuw gaat voelen voor de ‘oefenaars’ en hun invloed op het gezin. Hij beschrijft ze zo indringend dat je ze bijna kunt ruiken.

  4. Je inleiding heeft iets plechtigs , als een kerkgang, de voettocht, het toegang verschaffen tot, het betaalmiddel, het trotseren van…
    Fijn dat je genoten hebt
    Ben zelf niet zo,n fan

    • Jan Siebelink schrijft best wel over ernstige zaken. Hij gaat niet lichtvoetig. Ik houd daar wel van en ben misschien een beetje besmet door de thema’s in zijn boeken. Vol verwachting ook wat de dag mij zou brengen is de door jou zo treffende benoemde stijl er wellicht zomaar ingeslopen.
      Wat lees jij momenteel, Hennie?

      • Ben lid van een leesclubje, bevalt goed. Samen bepalen we de leeslijst voor het seizoen.momenteel is dat Ik was Amerika van Gustaaf Peek.
        Prive lees ik Japin , Maar buiten is het feest .

        Groet

        • Mij lijkt dat je dan bij boeken uitkomt die je zelf niet zo snel zou lezen. Dat klan boeiend zijn. Zelf schrikt het me af om een boek binnen een bepaalde termijn te moeten lezen, mijn tempo is zeer wisselend. Daarom vind ik het knap als mensen bij een leesgroep zijn.
          Ik lees vooral Nederlandse schrijvers al las ik nog niets van Japin. Favorieten zijn o.a. Jeroen Brouwers, Oek de Jong, Jan Siebelink, Anna Enquist, Renate Dorresteijn. Straks begin ik aan ‘De Blokkade’, van laatstgenoemde.

  5. Appelvrouw zegt:

    Knielen op een bed violen, heb ik eens geprobeerd te beluisteren maar kwam er toen niet doorheen. Geen idee meer waarom.

  6. lauradenkt zegt:

    De viooltjes waren wel echt, Ingrid! Maar ik ben blij dat je de tentoonstelling mooi vindt, ik heb eraan meegewerkt en ik vind het ook heel mooi geworden :)

  7. Ik vond naast het perkje een viooltje van stof (die in het perkje heb ik, uit eerbied, niet bevoeld). Ik stak het bij me en heb het tijdens de signeersessie aan de schrijver gegeven met de woorden: “Ik vond dit vioooltje tijdens mijn rondgang door de tentoonstelling en wil het nu graag tergbrengen naar de bron.”

  8. Fijn vdBergh88 dat je deze blogbijdrage waardeert

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s