Streetdance op z’n Italiaans

.

Zomer 2005. Pienza, een schilderachtig stadje in Toscane.

Dag van de Arbeid
.

Ons hotel

Ons hotel

Chiostro di Pienza, een voormalig 15e-eeuws klooster waarin we tijdens ons verblijf in Pienza zijn ingetreden

.
De Dag van de Arbeid, in 2005 op zondag, wordt in Pienza de hele dag gevierd met een uitgebreid programma aan activiteiten. We missen er het meeste van, omdat we ‘s middags in Montalcino zijn, op zoek naar een paar flessen goede Brunello. Zo merken we er niets van dat in Pienza vandaag niet wordt gewerkt.
Als we tegen de avond terugkomen staat nog een gezelschap te musiceren op het Piazza Pio Due, tussen de kathedraal en de bron. Volgens het aan de gevels geplakte programma hadden de muzikanten al lang weg moeten zijn maar ze gaan rustig nog een paar uurtjes door.

lunchen in een Toscaans stadje

lunchen in een Toscaans stadje

.
Overal in het stadje, dat niet meer voorstelt dan de langgerekte Corso Rosselino en enkele zijstraten, wordt gegeten en gedronken. De mensen staan in groepjes bij elkaar of zitten op de stenen banken die aan de gebouwen zijn vastgemetseld. De plaatselijke kinderen dreutelen daar maar wat tussendoor.
In de galerijen vóór het Palazzo Comunale, aan de overzijde van de kathedraal, staan op lange tafels panini, prosciutto, caffe en vino uitgestald. We ontwaren de peccorino, de scherp geurende schapenkaas waar alle winkelstraten in Pienza naar ruiken. ‘Stinken’ mag je wel zeggen.
Heerlijk anoniem, maar voor ons gevoel toch verbonden met de Italianen, genieten we van de Toscaanse lekkernijen, zonder ons te bekommeren om gezondheid of slanke lijn.

In Tiroler uitdossing –  of iets wat daar op lijkt – kweelt de leadzangeres van de muziekgroep de sterren van de Toscaanse hemel. Voor wie ervan houdt. Op de klanken van de muziek begint een jongen over het plein te dansen. De zangeres vraagt hem naar zijn naam en Pietro Julio di Pienza maakt zich, met een reverence, bekend.
In Nederland zou zo’n jongen door zijn vriendjes vierkant worden uitgelachen maar deze Italiaan, niet ouder dan een jaar of dertien, danst onverstoord in zijn eentje over het plein. Dromend van een meisje in zijn armen, in een eigen choreografie.

Streetdance op het plaveisel van een Toscaans kerkplein. Een walsende dans ontsproten aan het improvisatietalent van een jonge, Pienzaanse Nurejev.

Een gedeelte uit ‘ Antiche arie e danze ‘, van Ottorino  Respighi.
Muziek waar ik graag naar luister als ik terugdenk aan het mooie Toscane.


© Ingrid van den Bergh

Advertenties

Over ingridvandenbergh

In mijn blog deel ik graag mijn passies met anderen. Passies op het gebied van schrijven, taal en beeldende kunst. Soms raakt de inhoud aan gevoelens en gedachten van anderen en ontspinnen zich dialogen die mij bij het schrijven niet voor ogen stonden. Ik vind dat boeiend en laat het graag gebeuren.
Dit bericht werd geplaatst in Beeld en Geluid, Boeken, proza en poëzie, Cultuur, literatuur, muziek, persoonlijk, proza, proza & poëzie, proza en poëzie, Reizen, vakantie, Verhalen en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Streetdance op z’n Italiaans

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s