A.F.Th. van der Heijden en de publiciteit

.
Gisteren Pauw en Witteman gezien, met daarin de echtgenote van Adri v.d. Heijden, de schrijver van Tonio?  Adri zoekt volgens zijn vrouw Mirjam Rotenstreich nog steeds niet de publiciteit na het overlijden van zijn zoon. Terwijl ze dit zegt herinner ik me het moment dat ik op TV de bekendmaking zag van de Libris-Literatuurprijs, door Adri gewonnen met Tonio. De TV toonde breed uitgemeten hoe de schrijver en zijn vrouw elkaar wenend in de armen vielen. Ook toen werd gezegd dat Adri de publiciteit nog niet opzocht.

Rotenstreich vertelde gisteren het boek nog steeds niet in z’n geheel te hebben gelezen. Desondanks heeft ze mensen aangeschreven om voor de NS-publieksprijs te stemmen op Tonio. Vanwege het belang dat Tonio voortleeft.
In een radioprogramma hoorde ik afgelopen week iemand met hetzelfde argument. Deze mensen begrijpen kennelijk niet dat een literair boek (want daar mag je bij A. F. Th. toch wel van uitgaan), om een prijs te winnen, moet worden beoordeeld op zijn literaire merites en niet op de emotionele waarde die de inhoud voor de schrijver heeft.

Wat Adri hier zelf van vindt zullen we, zeker voorlopig, niet weten. Die schuwt volgens zijn vrouw nog steeds de publiciteit.

Tekst: Ingrid van den Bergh
Afbeelding: Internet

.

Advertenties

Over ingridvandenbergh

In mijn blog deel ik graag mijn passies met anderen. Passies op het gebied van schrijven, taal en beeldende kunst. Soms raakt de inhoud aan gevoelens en gedachten van anderen en ontspinnen zich dialogen die mij bij het schrijven niet voor ogen stonden. Ik vind dat boeiend en laat het graag gebeuren.
Dit bericht werd geplaatst in Boeken, proza en poëzie, In Memoriam, literatuur, proza, proza & poëzie, proza en poëzie en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

26 reacties op A.F.Th. van der Heijden en de publiciteit

  1. Nicole zegt:

    Sterk geschreven en waar. We stemmen echter ook massaal op een partij waarvan de leider kort voor de verkiezingen is vermoord…….

    Als ik mij niet vergis, heb ik in één van de bladen waarop ik ben geabonneerd (ik meen de filosoof) een interview met deze schrijver gelezen over dit boek. Dat was mijn (vluchtige) eerste kennismaking daarmee, vandaar dat ik het me (meen te) herinner(en).

  2. Tja, het boek gelezen, de moeder gisteren gezien, wat een verdriet.
    Ik ben het wel met je eens.

    gr Hennie

    • Wat vond je van het boek, Hennie, ben zeer benieuwd.
      Ieders verdriet is te respecteren. Maar bij het boek Tonio was ik bang voor te veel etaleren, exposeren van dat verdriet. Ik heb het dan ook niet gelezen (op advies van de verkoper in de winkel). Ik koos toen voor Bonita Avenue.

      • hennie van ee zegt:

        Wat ik van Tonio vond?
        Ik zocht naar herkenning, het verwerken van verlies, omgaan met pijn, hoe doet een ander dat?
        Ik heb wel gevonden wat ik zocht en kreeg ook wel een beeld van Tonio en van de relatie vader/zoon.

        Ik zit in een leesgroep, we gaan het nog bespreken, ben benieuwd naar andere reacties.

        Bonita Avenue heb ik ook gelezen.
        Wat vond je daarvan?

        • Je las het met een bepaalde intentie en dat begrijp ik goed. Hoop toch niet dat het teveel verdriet naar boven haalde bij je.
          Ben op ongeveer eenvierde van Bonita. Meesterlijk geschreven, soms schemert het zoeken (en vinden) van “mooie” zinsconstructies en/of beelden wel erg duidelijk door maar dit stoort slechts een enkele keer. In de meeste gevallen vind ik dat hij dit erg goed doet.

  3. Frans van der Heijden zegt:

    Complimenten, mevrouw Van den Bergh, dat er weer iets is ontsproten aan de innerlijke noodzaak om uw passies te delen met anderen. Maar mag ik toch een paar kanttekeningen plaatsen bij uw blog?

    Een: dacht u nu werkelijk dat Adri (en dus niet Adrie) van der Heijden die cameraploeg en die fotojournalisten destijds bij zich thuis heeft uitgenodigd? Natuurlijk niet: die zijn zelf vijf minuten voor de bekendmaking komen aanbellen — of ze alsjeblieft even binnen mochten komen. En dat heeft hij niet geweigerd. Dat lijkt me dus bepaald geen voorbeeld van zelf de publiciteit zoeken.

    Twee: mag ik u erop wijzen dat het niet per se aan de vrouw van de schrijver is om de literaire kwaliteit van diens boeken aan te tonen en te onderstrepen? Me dunkt dat dit het afgelopen anderhalf jaar afdoende door heel wat deskundige critici en juryleden is gedaan — in binnenland en buitenland.

    Drie: de NS Publieksprijs is helemaal geen literaire prijs. Er gelden dus ook geen literaire criteria, al zou ‘Tonio’ daar ruimschoots aan voldoen. Het gaat hier om een boekenprijs, die ten doel heeft het lezen én de Nederlandse Spoorwegen te promoten.

    En vrie: als u goed geluisterd had, had u Mirjam Rotenstreich horen benadrukken dat de CPNB de genomineerden verplicht om zelf aan PR te doen en stemmen te trekken. Daarmee zoekt dus niet A.F.Th. of zijn vrouw vrijwillig de publiciteit. Wat zij kennelijk nastreven met het aanvaarden van de nominatie, is dat hun zoon daardoor als het ware nog een tijdje voortleeft in de hoofden van mensen. Dat lijkt me niet zo’n verwerpelijk streven, als je je enige kind kwijt bent.

    Fijn dat u deze innerlijke noodzaak tot reageren even met mij wilde delen.

    Frans van der Heijden

    • Als je de pers binnenlaat weet je dat je in de publiciteit komt. Die mensen komen niet om te praten over de economie van de Nederlandse vlaggenstokindustrie.

      U zegt dat het “niet per se aan de vrouw van de schrijver is om de literaire kwaliteit van diens boeken aan te tonen en te onderstrepen”. Dat doet ze dan ook niet, gezien de reden die ze geeft om vooral op dit boek te stemmen. Maar ze had toch op zijn minst het boek in zijn geheel moeten lezen voordat ze (om welke reden dan ook) het aanprijst.
      Aan het oordeel van “deskundige critici” zal ik op voorhand niet twijfelen, al geldt voor mij dat ik zelf de enige criticus ben die mij tot het “verder”lezen van een boek kan bewegen.

      Dat de Publieksprijs geen literaire prijs is wist ik niet, dat erken ik.

      Wat de “plicht “betreft om zelf aan PR te doen: Het is en blijft een vrije keuze, je hoeft je namelijk niet te laten nomineren.

  4. Op aangeven van reageerder Frans van der Heijden heb ik de schrijfwijze van A. F Th. Van der Heijdens roepnaam waar nodig gecorrigeerd.
    Excuus voor deze onzorgvuldigheid.

  5. Frans van der Heijden zegt:

    Merkwaardig: iemand die zich als lezer afficheert maar kennelijk grote moeite heeft met lezen… U had het over de publiciteit ZOEKEN, en dat lijkt me iets heel anders dan publiciteit TOELATEN, een enkele keer.

    Verder: dat u de enige criticus bent die zichzelf tot ‘verder lezen’ kan bewegen, lijkt mij een goede zaak. Maar hoe is dan te verklaren dat u zich door iemand van een boekenwinkel ertoe laat bewegen om een boek HELEMAAL NIET te lezen…? Sorry, maar daar zakt mijn broek van af.
    (Overigens: stel dat die verkoper het boek zelf gelezen heeft en het u ontraadt omdat het te veel verdriet zou exposeren, dan geef ik geen cent voor zijn beoordelings- en adviesvermogen.)

    Vergis ik me trouwens of bent u nogal bang voor ‘teveel verdriet’? Dit duikt namelijk ook weer in een andere reactie van u op. U mag best bang zijn voor verdriet, hoor, dat is op zich heel menselijk. Maar toch, om u te parafraseren: als je aan een boek begint over de enige zoon van de schrijver die op zijn 21ste verongelukt is, dan verwacht je vervolgens toch niet te gaan lezen over de economie van de Nederlandse vlaggenstokindustrie? Hoe zorgelijk deze er ook voor mag staan, tot het diepsnijdend ervaren van immens verdriet zal een beschrijving daarvan niet leiden.

    ‘Ze had toch op zijn minst het boek in zijn geheel moeten lezen voordat ze (om welke reden dan ook) het aanprijst.’ Mevrouw Van den Bergh… Zou u zich er misschien IETS bij kunnen voorstellen hoe moeilijk het voor de moeder in kwestie is om dat boek te lezen? Desondanks doet ze het blijkbaar, in delen. Is het u ontgaan dat vele, vele mensen (buitenstaanders!) aangeven dat ze het boek helemaal niet durven lezen? Waarom dan wel van de moeder zelf verwacht dat ze zich er even luchtig doorheen hapt.

    Uit uw slotakkoord blijkt helaas opnieuw dat u geen goede lezer bent. Ik schrijf toch niet dat zo’n nominatie aanvaarden geen vrije keuze is…? Ik schrijf DIT: ‘Wat zij kennelijk nastreven met het aanvaarden van de nominatie, is dat hun zoon daardoor als het ware nog een tijdje voortleeft in de hoofden van mensen. Dat lijkt me niet zo’n verwerpelijk streven, als je je enige kind kwijt bent.’

    DAT schreef ik. Kijk er nog eens goed naar.

    Frans van der Heijden

  6. Annet zegt:

    Wat hebben wij te zeggen over iemand die zijn
    kind verloor…..Laten we mededogen hebben…..

  7. U heeft gelijk waar u het verschil aangeeft tussen publiciteit ‘zoeken’ en ‘toelaten’. U brengt hier een terechte nuance aan die mijn opvattingen (deels) in een ander licht plaatsen.

    Ik vroeg de verkoper heel specifiek om advies door aan te geven waarnaar ik niet op zoek was. Vandaaruit heeft hij mij geadviseerd.

    Het is niet zozeer een kwestie van angst voor teveel verdriet, al ben ik er mij van bewust dat ik als moeder getroffen wordt als een ouder zijn kind verliest. Als lezer ben ik niet op zoek naar diepe emoties die in de eerste plaats voor een auteur van groot belang zijn maar minder voor de lezer. Ik erken dat dit veel te maken heeft met de manier waarop die emoties worden beschreven (en vooral niet benoemd). Een eerste ervaring op dat gebied had ik met I.M. van Connie Palmen. Bij haar voelde ik mij regelmatig tegen mijn zin betrokken bij haar diepste roerselen. Wellicht heeft dit ook te maken met de wijze en bewoordingen waarin dat gebeurde.
    Een mooi In Memoriam vind ik “Contrapunt” van Anna Enquist. Mij persoonlijk spreekt de afstand die de schrijver neemt zeer aan waarmee ik niet wil zeggen dat de boodschap niet overkomt, integendeel. Het boek is dan ook jaren na de dood van haar dochter geschreven. Daarenboven plaatste zij haar herinneringen in een kader dat het verdriet gedoseerd naar buiten laat komen, zodat het beter te behappen is en je gemakkelijker bereid bent het “aan te nemen”.
    Met het voorgaande wil ik geenszins beweren dat genoemde boeken te vergelijken zouden zijn met ‘Tonio’, ik heb dat laatste boek immers niet gelezen

    Ik verwacht niet van de moeder dat ze zich door dat boek “heenhapt”. Ze is daar vrij in. Wel vind ik dat als ze een boek wil aanprijzen ze het ook volledig moet kennen.

    Na onze ‘woordenwisseling’ realiseer ik mij dat ik ‘Tonio’ misschien toch moet lezen, in ieder geval er aan beginnen om zelf te oordelen. De intentie waarmee ik het ou lezen kan nooit zijn om Tonio in mijn hoofd te laten voortleven. Ik heb hem bij leven immers niet gekend.

  8. kitty zegt:

    Daarom wordt vrijwel het gehele leven Van Tonio in dat boek beschreven.
    Dan lijkt het of je hem wel gekend hebt. Als dat ook de opzet is van het boek, kun je de beweegreden van de moeder om het aan te prijzen als een zuivere zien.

  9. Ria zegt:

    Een ontroerend boek over het échte leven,
    over-leven…..schrijven…..
    hoe een vader zich vastklampt aan de letter.
    Maar is niet iedereen een bijna-dode?
    misschien doen wij er goed aan, om in ieder mens de dode te zien
    om hem als levende meer te respecteren.

  10. Het ging mij niet zozeer om de in houd van het boek. Dat kan ook niet; ik heb het immers niet gelezen.

  11. kitty zegt:

    Bonita Avenue vond ik erg tegenvallen! Hopelijk bevalt het jou beter.

  12. Zilvertje zegt:

    Het boek niet gelezen, verdriet om een zoon kan ik nog niet aan, heb ik er nog wel twee, maar ook al heb je ze, je kan veel verdriet van ze hebben. ( bij ziek zijn )

    Ik denk dat je gelijk hebt, want ik ken het boek van twee maal dat de schrijver vertelde over het boek en nu heb ik ook zijn vrouw over het boek horen vertellen.

    Vond het knap dat ze kon vertellen zonder emotie, ik zat al dit in de tranen.

    Het is weer heerlijk tijd om met een boek de avonden of vrije dagen door te komen, een kom soep, of wat dan ook in de hand. Ik wil nog zoveel lezen en heb thuis nog op de plank wat niet gelezen is. Maar zit nu vaak met een Bommelboek op schoot, heerlijke ontspanning, dat je al in enkele schaarse minuten een hoop geluk geeft. ( elk jaar haal ik er meer uit en ik begon Bommel te lezen toen ik 12 jaar was )

    • Moeders zijn het meest kwetsbaar in hun kinderen, met twee dochters ben ik me daar sterk van bewust. Daarom is de manier waarop het verdriet wordt beschreven voor mij belangrijk in een In Memoriam.
      Maar ook om het geloofwaardig over te laten komen, dus niet het verdriet van de schrijver opdringen aan de lezer maar enige afstand betrachten. Zoals ik hierboven al zeg, ik kan ‘Tonio’ niet beoordelen omdat ik het (nog) niet heb gelezen.

      Ik herinner me van je Vk-blogs, Zilvertje, dat je soms zorgen had om je kind(eren). Ik heb de indruk gekregen dat je een goede moeder voor ze bent. In ieder geval sta je altijd achter hen.

      Met “Bommel” heb ik nog niet veel ervaring maar wat ik las stond ook mij zeer aan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s