Er was eens…

.
… een opa van Isa en Levi die met de kleinkindjes heel graag in het Mastbos in Breda de kabouterroute wandelde. Isa en Levi werden al snel dikke maatjes met de kabouters met hun rode puntmutsen. Na een tijdje zagen ze dat veel kabouters beschadigd raakten; er was er ook een verdwenen.
Intussen probeerden de kindjes op hun wandelingen de kabouters een beetje te troosten. Opa zag wel dat ze zelf ook wat verdrietig waren om het lot van hun vriendjes. Hij trok de stoute schoenen aan en schreef een brief aan de mensen die voor het bos moeten zorgen.
“Wellicht loopt er een project om de kabouters weer eens te vernieuwen/op te knappen”, schreef hij. “Ik zou er, als opa, gaarne aan mee willen helpen. Mijn kleinkinderen zouden enorm genieten als er weer mooie, ongeschonden kabouters in het Mastbos staan.”

.
Op een dag stond er een kabouter zwartgeblakerd langs het bospad. Toen opa dit zag schreef hij weer een brief naar de mensen van Staatsbosbeheer. Er moest snel iets gebeuren. “Om triest van te worden, wie gaat nu het bos in om een kabouter, waar heel veel kleine kinderen plezier van hebben, te verbranden” schreef opa en voegde een overzicht met de staat van alle kabouters bij de brief. Ongeduldig wachtte hij op een antwoord en dat kwam al snel. “Bedankt voor uw mail” schreef een mevrouw van Staatsbosbeheer en ze beloofde dat opa zou er snel meer over zou horen.
Intussen gingen opa, Isa en Levi gewoon door met wandelen in het bos en troosten van de kabouters. Ze namen allerlei cadeautjes voor de kabouters mee, zoals tekeningen waar ze takjes, eikels en dennenappels op legden zodat ze niet wegwaaiden. Oma had verteld dat kabouters die cadeautjes krijgen altijd gaan feesten, maar alleen als de maan schijnt en pas als alle kindjes slapen. Omdat sommige kabouters wat moeilijk konden lopen legden de kindjes hier en daar ook een grote tak als wandelstok neer.

.
Niet lang daarna schreven de mensen van Staatsbosbeheer aan opa dat ze de kabouterroute nu spoedig “weer tip-top in orde” gingen maken. Een dag of wat later vroegen de mensen van het bos in een telefoontje aan opa of hij mee kwam helpen. En zo ging opa vandaag naar Breda om vijf kabouters uit het bos te vervangen door vijf nieuwe. Een heel karwei, want opa moest breed en diep graven om de oude kabouters uit de grond te halen en de nieuwe erin te zetten.

helemaal nieuw (ook de nieuwe kabouters krijgen cadeautjes)



Dezelfde middag is Isa met opa en oma op inspectie gegaan. Levi kon helaas niet mee want hij speelde die dag op de basisschool. Isa was dolenthousiast en we denken dat Levi dat ook zal zijn als hij weer eens gaat kijken.

.
De vijf nieuwe kabouters staan er kleurig en glanzend bij (zoals je hierboven en hieronder ziet). In de toekomst komen nog enkele kabouters aan de beurt. Binnenkort gaat opa met een jerrycan water naar het bos om de “oude” kabouters eens flink te wassen, zodat ook zij er weer stralend bij staan.

Je raadt vast wel wie daar naast de boskabouter op zijn hurken zit

.
Tekst: Harry Muermans en Ingrid van den Bergh.

Foto’s: Harry Muermans
(Helaas zijn er van de werkzaamheden geen foto’s beschikbaar)

.
Advertenties

Over ingridvandenbergh

In mijn blog deel ik graag mijn passies met anderen. Passies op het gebied van schrijven, taal en beeldende kunst. Soms raakt de inhoud aan gevoelens en gedachten van anderen en ontspinnen zich dialogen die mij bij het schrijven niet voor ogen stonden. Ik vind dat boeiend en laat het graag gebeuren.
Dit bericht werd geplaatst in Boeken, proza en poëzie, Cultuur, fotografie, kinderen, literatuur, Natuur en Milieu, persoonlijk, proza, proza & poëzie, proza en poëzie, Verhalen, Wandelen en fietsen en getagged met , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

25 reacties op Er was eens…

  1. Annet zegt:

    De boswachter;) ?
    Grappig die haarkleuren….

  2. EJW zegt:

    Leuk, en die foto’s daar word je ook vrolijk van

  3. Wat lief en leuk, een geweldige actie, Ingrid! :D

  4. Bart zegt:

    Mooi sprookje, met een goede afloop.
    Zoals in de meeste sprookjes waren er dus ook kwade krachten, die kabouters sloopten en afbrandden…ook hier zien we dit vandalisme (annex troep achteloos wegsmijten, het is om te huilen), ik hou er maar gauw over op… ;-)
    Laten we de rottigheid maar blijven bestrijden, en positief aanpakken hè…

    • Ze zeggen weleens Bart, dat de ergste beesten onder de dieren de mensen zijn. Ik weet gelukkig dat dit niet altijd opgaat, vooral niet in het geval van echte dierenvrienden. En vrienden van kabouters, natuurlijk.

  5. Britta zegt:

    Ge-wel-dig!

  6. Jan zegt:

    Boskabouters boordevol Blijdschap.
    Bravo!

  7. Nicole zegt:

    Fijn te lezen dat er eindelijk iets is ondernomen om discriminatie van boskabouters tegen te gaan. :)

  8. Appelvrouw zegt:

    En nu nog een bewaker, daar zou Toon Tellegen maar zo een oplossing voor hebben bedacht.

  9. Anoniem zegt:

    het zal toch niet zo zijn dat er camera’s bij moeten komen…vandalisme…het hangt me de keel uit…maar van dit stukje op schrift met de kleurige en blije foto’s komt het optimisme weer boven drijven…

  10. Appelvrouw zegt:

    ot- weet je al dat jullie allen, met kabouters op mijn feestje waren?

  11. Jokezelf zegt:

    Wat een schattige bouters!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s