Meedoen of: Spek en Bonen (door Otto van Oosterhout)

.
Beste blogvrienden,
Kort na de eerste gastbijdrage van Otto van Oosterhout plaats ik vandaag graag opnieuw een schrijfsel van zijn hand. Al was het maar om zijn naam een beetje te laten beklijven op mijn blog.
Groet van Schrijfkunst (Ingrid van den Bergh)

.
Meedoen of: Spek en Bonen

Wordt u ook wel eens opgeroepen om mee te doen? Dan behoort u tot de gelukkigen in onze samenleving. Of tot de ongelukkigen maar daarover straks meer.
Vroeger, toen alles beter was, is de tweedeling tussen meedoeners en aan de kant staanders begonnen. Op het schoolplein, de speelplaats uit mijn jeugd. Aan de ene kant had je de kinderen die meededen en aan de andere kant stonden zij die van het spel en de knikkers waren uitgesloten.
Terwijl het tegenwoordig de heren zijn die voor een groot deel de dienst uitmaken speelde in mijn lagere schooltijd de strijd zich vooral op de speelplaats van de meisjesscholen af. Ik hoorde de verhalen uit de mondjes van mijn zussen en die logen er niet om.
..
Je had in die tijd de op meisjesscholen gehate en gevreesde commissie van Spek & Bonen, beter gezegd de commissie van Spek óf Bonen. Die commissie werd gevormd door de leerlingenelite van de school, die bepaalde welke kinderen tijdens het speelkwartier (wat een archaïsch woord) wél en welke kinderen niet mee mochten spelen. Kreeg je het predicaat spek, dan was je binnen; de bonenkinderen bleven aan de kant.
U hebt ongetwijfeld al geraden tot welke categorie mijn zussen en ik werden gerekend. Voor kinderen die de hele week dezelfde kleren droegen en maar één paar schoenen hadden was het niet vanzelfsprekend dat ze mee mochten doen. Kinderen uit grote gezinnen zag je dan ook steevast aan de kant staan.
Het was de twintigste eeuw; de tijd dat vragen om mee te mogen doen usance was. Hoe vaak hebben mijn zussen en ik, in het speelkwartier of na schooltijd, de vraag niet aan een groepje spelende kinderen gesteld: “Mag ik meedoen?”

In de eenentwintigste eeuw heeft het woord meedoen een heel andere betekenis gekregen; het woord heeft een lading gekregen waardoor het lang niet meer doet denken aan het begrip ‘meespelen’. Meedoen is steeds meer een werkwoord geworden. Waar je vroeger graag mee wilde doen is het tegenwoordig meer een moeten, al wordt dit vaak verpakt in de boodschap dat iedereen mee mág doen. Dat is fijn voor de goedwillenden onder ons en voor hen die (nog) in staat zijn om te werken. Zolang tenminste de kinderopvang niet meer kost dan de werkende ouder verdient.
Anders is het gesteld met mensen die niet (meer) kunnen werken maar toch mee moeten doen. Of met medeburgers die, in lichte vorm arbeidsgehandicapt, wel willen maar niet meer mogen omdat hun arbeidsplaats met gulle overheidshand is wegbezuinigd. Dit om hen in de gelegenheid te stellen, zelfstandig als ze zijn, het zelf maar uit te zoeken.
Bepaalt u nu zelf maar of er ten opzichte van vroeger iets is veranderd; of er iets is of verbeterd. Eén ding staat vast, het spelletje van Spek of Bonen bestaat nog steeds.

.
Oktober 2011 / Otto van Oosterhout

Korte introductie Otto van Oosterhout
.

.

Advertenties

Over ingridvandenbergh

In mijn blog deel ik graag mijn passies met anderen. Passies op het gebied van schrijven, taal en beeldende kunst. Soms raakt de inhoud aan gevoelens en gedachten van anderen en ontspinnen zich dialogen die mij bij het schrijven niet voor ogen stonden. Ik vind dat boeiend en laat het graag gebeuren.
Dit bericht werd geplaatst in Boeken, proza en poëzie, columns, literatuur, Otto van Oosterhout, proza, Verhalen en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

22 reacties op Meedoen of: Spek en Bonen (door Otto van Oosterhout)

  1. luuk1945 zegt:

    Ken dat gevoel wel zeker van vroeger, ook wel tijdens mijn werkzame leven.
    Maar nu als gepensioneerde krijg ik dat gevoel inderdaad weer sterker wat terug.
    Groet Luuk

  2. Zo is het en zo zal het blijven. Goed geschreven.

  3. jeetjemina zegt:

    Jaja..je moet steeds meer…
    en steeds meer mee…met de flow.
    En steeds minder heb ik zin.
    Om mee te doen.
    Maar hier doe ik op beperkte schaal weer een beetje mee!
    gr eva

  4. Reactie van Otto:

    Jeetjemina! Hier op Ingrids blog hoef je geen kuddedier te zijn, eva. Gelukkig niet, je mag kiezen of je komt kijken of niet.
    Fijn dat je over de drempel kwam.
    Groet van Otto.

  5. Redstar zegt:

    Ik ben eigenlijk altijd al ingedeeld bij het spek. Waarom weet ik niet. Soms wilde ik geen eens mee doen :D

    • Reactie van Otto:

      Kennelijk hoeft het niet altijd vervelend te zijn als je een buitenbeentje bent. Een mens kan zich op bepaalde terreinen uniek voelen of bevoorrecht t.o.v. andere mensen. Niet willoos meegaan met de “flow” zoals eva het duidde getuigt naar mijn idee van kracht. Je eigen weg gaan; goed voor het zelfvertrouwen, Redstar.

  6. svara zegt:

    Dag Otto,
    Fijn dat je de gelegenheid via Ingrid krijgt.

    Bij ons in de straat was er altijd een plek achter één huis waar een gladde glijbaan was in de winters dat het nog echt vroor.
    Met spekzolen mocht je op die ene bijzondere steeds langer wordende glijbaan niet meedoen :-)

  7. Dank je, svara. Ik ben hier ook heel blij mee. Ik lees Otto graag en vind hem een aanwinst voor mijn blog. Even een frisse wind.
    Groet van Ingrid.

    Reactie van Otto:

    Had het dan toch wat met schoenen te maken, svara?
    Wat heb jij overigens een mooie afbeelding voor je naam staan. Een avatar heet dat is ’t niet?
    Een groet van Otto.

  8. svara zegt:

    Dag Otto,
    Ja dat noemen ze een avatar. Ik ben er ook blij mee. Die afbeelding vond ik op internet al jaren geleden en heb hem vaak in het groot op mijn bureaublad.
    Het woord avatar is zo vreemd nog niet.
    Wat ik er van begrijp betekent Avatar: incarnatie van een godheid.
    Als je dit wat ruimer en vrijer interpreteert zou je kunnen zeggen dat een Avatar iemand is die zijn diepste Zijn aanwent om vanuit die sfeer iets geheel nieuws (authentieks)te creëren, zich te uiten op bijvoorbeeld een blog.

    Met een groet ook
    en….ik herinner me dat het alleen met schoenen vandoen had. :-)

    • Reactie van Otto,

      Hallo svara, dank voor je informatie. Als schrijver die wat humor in zijn stukjes wil brengen waan ik me (met permissie) bij jouw woorden heel even een beetje een god, een soort Dennis Bergkamp zullen we maar zeggen.
      Maar alle gekheid op een pennetje: jouw uitleg is heel plausibel.
      Groet van Otto.

  9. Bart zegt:

    Met gym, op school, werden enkelen altijd als laatsten gekozen, als er een partijtje voetbal of volleybal stond te beginnen. Of eigenlijk nog erger, we (ik hoorde er ook bij) werden gauw naar ‘de andere partij’ toegeschoven.
    Het was vernederend, en onbegrijpelijk dat de gymleraar dat goed vond, maar ja…
    Later, op voetballen bij de officiële voetbalclub, was het anders, je speelde mee met je team, een vanzelfsprekendheid.
    Zo kon het ook, gelukkig… :-)

    • reactie van Otto:

      Ha, Bart, leuk je weer te zien.
      Zo’n underdogpositie kan je zelfbeeld als kind een knauw geven. Vaak komt het later wel weer goed omdat je je dan immers omgeeft met volwassen exemplaren in deze maatschappij.

      • Bart zegt:

        Ja, Otto, dat is voor een kind niet leuk. Gelukkig trok dit achterstellen wel bij, en op de voetbalclub kwam het niet voor: de trainers en begeleiders waakten daar wel voor.
        Dus ze zaten er daar beter bovenop dan op school… :-)
        Ook toen ik me later bij een wielrenvereniging aansloot ging het er altijd volwassen en collegiaal aan toe, of je nou uitblonk of niet….en zo hoort het ook, hè! :-)

  10. ejwblog zegt:

    Herkenbaar uit mijn lagereschool tijd.
    Door omstandigheden thuis was ik in een bepaalde periode wat timide
    Zelfs de juf vond het nodig om op de hand van de pesters te zijn.

  11. Wllm Kalb zegt:

    Dag Otto, leuk woordspel met Spek & Bonen, daar houd ik wel van. Op het eind raak ik het spoor een beetje bijster, maar hoe dan ook, je snijdt een belangrijk thema aan: er bij horen, er bij nemen, uitsluiten en uitgesloten worden. Zie mijn blog over non-conformisme

    • Reactie van Otto:

      Dag Wllm, dank voor je bezoek en je visie. Van Ingrid begreep ik dat je creatief schrijven doceert. Een mooi vak dat ons schrijvers in staat stelt te groeien.Ik ga je blog een keer bekijken.
      Groet van Otto.

  12. assyke zegt:

    in mijn straat ging het vooral om leeftijd
    was je nog erg klein (in de ogen van de groteren)
    dan mocht je wel meedoen, maar werd het resultaat niet
    serieus genomen

    ik vind het een goed stuk en heb blijkbaar iets gemist
    mooie aanwinst heeft ingrid binnen gehaald,
    rest me de vraag: hoe doet u mee op haar blog?
    :)

    • Otto zegt:

      Dag Assyke, wat luister jij naar een leuke naam;-))
      Ben zeker blij met deze stek waar ik af en toe mag verwijlen en mijn pennenvruchten af kan werpen voor een publiek.
      Een fijn publiek vind ik tot nu toe.
      Je vraag wil ik graag beantwoorden maar misschien kan je haar nog wat specifieker stellen?
      Groet van Otto.

  13. Pingback: Toch maar een eigen webblog | ottovanoosterhout

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s