Kloostermuur, Paul Elshout

Ook al ben je geen dichter, lees een gedicht als een dichter.
Ook al ben je geen schilder, bekijk het werk als een schilder.
Kijk hoe dichtbij je kunt komen en doe inspiratie op.
Iedere blik op de wereld is jouw persoonlijk eigendom.
Schaaf eraan, beitel erin, beschilder het.
Paul Elshout
In de serie over Oosterhoutse kunstwerken in de buitenlucht vandaag Kloostermuur. De 185 meter lange gerestaureerde kloostermuur inclusief een kunstwerk werd in februari 2011 opgeleverd. Het kunstwerk aan de Abdis van Thornstraat, Oosterhout N.B., is gemaakt van witgrijze betonnen blokken die uit de kloostermuur naar voren komen. Het kunstwerk staat symbool voor de verbinding tussen het besloten kloosterleven van de Onze Lieve Vrouwe Abdij en het hectische leven van alledag daarbuiten.
Ontwerper is Paul Elshout. In een eerder blog besteedde ik aandacht aan het kunstwerk Stadspoort van deze kunstenaar.

De kloostermuur vóór de renovatie. Foto Internet.

Renovatie
De restauratie vond plaats in het kader van het provinciale project Mijn Mooi Brabant. De muur is deels vervangen, deels gerestaureerd. Vóór de bestaande muur is een nieuwe halfsteense muur geplaatst waarachter de pilasters zijn weggewerkt. De muur is van een betonnen driehoekvormige afdekkap voorzien.
Om het gevoel van verbondenheid te benadrukken wordt de wandelaar langs de muur vergezeld door een flauw hemelsblauw licht, afkomstig van blauwe ledverlichting onder de muuroverkapping die door middel van sensoren met de voorbijganger ‘meeloopt’.
Met zijn afmetingen van ca. twintig meter breed en vijf meter hoog is het kunstwerk, als onderdeel van de vele meterslange muur, in balans met zijn omgeving.

Deel van de gerestaureerde kloostermuur, met kunstwerk.

Website Paul Elshout

Bronnen: Dagblad BN DeStem; Website Ons Brabant

Foto’s gerenoveerde muur met kunstwerk: Harry Muermans

Op de website van de zusters Benedictinessen, die de O.L.V. Abdij bewonen, staat over de zusters geschreven: ‘Hun spiritualiteit, gevoed door het gebed, krijgt gestalte in toewijding en dienst, in gebed, lezing en onderlinge liefde.’ Dit vormde voor mij de verbinding naar het volgende verhaal dat ik ooit heb geschreven.
Zuster van liefde
Iedereen mag naar huis maar Anja heeft natuurlijk haar sommen weer niet af. Staartdelingen, twee cijfers achter de komma. Na een kwartier legt ze haar potlood op de lessenaar en grist haar jas van de kap­stok. In de lange gangen klinken voetstappen, ze weerkaatsen op de wanden en de tegelvloer. Daar komt de hoofd­zuster de hoek om, haar habijt wap­pert om haar benen. Voordat Anja naar buiten kan vluchten staat de zuster al voor haar. Vanachter haar jampot­glazen kijkt ze Anja aan. ‘Zo, Anja, hoe gaat het er mee?’
‘Goed, zuster,’ zegt Anja en wil doorlopen maar de zuster grijpt haar arm. ‘Weet je dat wel zeker, vrouwke?’
Wat praat dat mens ineens lief, gis­te­ren zei ze nog dat Anja “niet zo moet zitten dromen in de klas”.
‘Zeg het eens, kind.’
‘Er is niets, zuster.’
‘Ik zie toch dat er wat aan scheelt. Zeg het nou maar eerlijk, de zuster wordt niet boos.’ Haar gezicht is vlak bij Anja’s wang, ze houdt nog steviger vast, haar nagels dringen in de huid van Anja’s arm.
‘Ik weet het niet, zuster, het gaat echt goed allemaal.’
‘Waarom is Anjaatje dan zo afwezig de laatste tijd en let ze hele­maal niet op in de les?’
‘Ik doe heus mijn best, zuster.’
De hoofdzuster legt een arm om de schou­der van het meisje, komt nog dichter­bij. Anja hoort haar ademhalen, het nonnenluchtje maakt haar mis­selijk. De zuster doet een stap opzij, be­kijkt Anja van boven tot onder. Ze schraapt haar keel, wringt haar han­den. ‘Vertel het maar, de zuster be­grijpt het wel. Jij bent toch een heel aar­dig meisje en al zo groot. Is er soms… een jongetje?’
Anja’s nek begint te gloeien, haar oksels prikken. ‘Nee, echt niet zuster, heus niet.’
De zuster zucht, met haar hoofd schuin staat ze Anja aan te kijken.  Ze zet haar handen in de zij, aan haar boezem ontsnapt een bibberende zucht. ‘Kom, vertel het eens, de zuster heeft geen uren de tijd!’
‘Het gaat heel goed zuster, ik vind alleen… rekenen een beetje moei­lijk.’
Een vreemd geluid komt uit de keel van zuster Albertine, alsof ze een toverbal heeft inge­slikt. ‘Rekenen dus,’ zegt ze met haar rollende r. ‘Anja moet veel beter oplet­ten in de les. En als ze huis­werk heeft moet ze de balletles maar een keertje over­slaan. Alleen meisjes die heel hard werken kunnen naar het Lyceum.’
‘Ik wil graag naar het Lyceum, zuster, ik zal heel goed mijn best doen.’
De zuster knikt, haar mond is een streepje. Met rui­sende rok­ken loopt ze de lange gang af en verdwijnt om de hoek.
Lentelucht stroomt Anja’s longen binnen. Bloesem geurt rondom de bomen op het plein. Opgelucht rent ze de poort uit, maar ook een beetje trots. Ze steekt haar neus in de wind. “Rrrekenen”… zegt ze de zuster na.
Dat kreng moest eens weten!
©Ingrid van den Bergh


Alle blogs in deze serie, allen met foto’s van Harry Muermans:

Bromtol; Piet Hohmann

Zuil; een kunstwerk?
Zwerffiets; Piet Hohmann
Gevallen voor kunst
Stadspoort; Paul Elshout
Kloostermuur; Paul Elshout
De Groene Weduwen; Paul Elshout

.

Advertenties

Over ingridvandenbergh

In mijn blog deel ik graag mijn passies met anderen. Passies op het gebied van schrijven, taal en beeldende kunst. Soms raakt de inhoud aan gevoelens en gedachten van anderen en ontspinnen zich dialogen die mij bij het schrijven niet voor ogen stonden. Ik vind dat boeiend en laat het graag gebeuren.
Dit bericht werd geplaatst in beeldende kunst, proza, proza & poëzie, proza en poëzie en getagged met , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

29 reacties op Kloostermuur, Paul Elshout

  1. Voor mij heel herkenbaar, ik heb ook op nonnenscholen gezeten.

    Wat het kunstwerk betreft heel mooi.

  2. Zilvertje zegt:

    Bij de foto’s dacht ik al aan het leven van de zusters, waar ze ook waren, de meeste waren zo streng, in de verpleging op school. De spanning in het verhaal is haast te pakken, mooi geschreven.

    Het ontbrak hen aan niks, woonden prachtig, ik heb er al jaren een onprettig gevoel bij.

  3. Ik ben vorstander van bij restauratie terugbrengen in de oorspronkelijke staat; daar hort geen (moderne) kunst in of aan.
    Ik heb het idee, dat als het alleen bouwkundig gerestaureerd was, het mooier was geweest, en zeker goedkoper.
    Wel leuk bestrating ervoor en rij bomen.

    • In wezen ben ik het wel met je eens, P.H.M. Maar nu het er eenmaal staat ontkom je er niet aan er een mening over te hebben. Het ligt een beetje aan het weertype vban het moment hoe de uitstraling van het geheel uitvalt.
      Wat ‘goedkoper’ betreft: deze plek was genomineerd bij de provincie om te worden opgeknapt. Over de esthetische waarden van het uiteindelijke resultaat lopen in Oosterhout de meningen uiteen, óf men vindt het geweldig óf men vindt het niks.
      De platanen stonden er voorheen niet, ze zijn een vervanging voor de kleinere, minder fraaie bomen die er eerst stonden maar die in het voorjaar wel uitbundig roze bloeiden.

  4. als ik moet kiezen tussen fantastisch of niks: kies ik niks……zzzzzzzorry…

  5. paco zegt:

    Prachtig werk heb je ervan gemaakt

  6. Bart zegt:

    Hoe zoiets concreets als een kloostermuur daar, op die plek van het kunstwerk, plotseling zo abstract kan worden, met die schijnbaar achteloos gestapelde platen…

    Een indringend kort verhaal erbij, met de spanning bij het kind voelbaar, mooi, Ingrid…

  7. svara zegt:

    mooie muur
    nonnen….vroeger….kostschool….brrrrrr

  8. Kostschool lijkt me nog erger, Svara, dan toch weer elke dag terug naar huis.
    Mij lijkt dat het dan nog meer een stempel drukt en het “ontworstelen” meer moeite kost.

  9. Jan zegt:


    Eerbiedwaardige zuster
    gebenedijd en wel

    Vergeef me dat ik u
    een geheimpje niet vertel

    U bent weliswaar
    een zuster van liefde

    Maar niet ingewijd
    in het spel.

  10. Even Ingrid: ik kan niet meer…..
    Maar ik zie een heel mooi gebouw…..

    Lieve groet!

  11. svara zegt:

    ja heel anders dan elke dag naar huis
    het vormt je op een andere manier
    schreef er ook twee gedichten over
    zal ze eens hier op het wordpressblog plaatsen
    groetjes!

  12. Marleen zegt:

    Erg mooi het kunstwerk, maar ook de schaduw van de platanen is prachtig,
    Het verhaal is beangstigend: gelukkig volgt daarop het gedichtje van @Jan.

  13. Pingback: De Groene Weduwen, Paul Elshout | Schrijfkunst

  14. Pingback: Zuil; een kunstwerk? | Schrijfkunst

  15. Pingback: Zwerffiets, van Piet Hohmann | Schrijfkunst

  16. Pingback: BROMTOL van Piet Hohmann | Schrijfkunst

  17. Pingback: Zuster van liefde | Schrijfkunst

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s