Gevallen voor kunst (over Anton Michielse)

.
Herhaaldelijk hadden wij het ons op onze fietstochten al afgevraagd. Als wij via de Hoofseweg in noordelijke richting waren gereden keken wij altijd nog eens om voordat we de Oostpolderweg overstaken.
‘Bevindt dit zich nou in de afbraak- óf in de opbouwfase’ was de vraag en op één van onze tochten stelde ik hem hardop. Wij minderden vaart en namen het bouwsel in ogenschouw. Een benaming konden wij vooralsnog niet bedenken voor de “poort” waar wij onderdoor moesten om Oosterhout Noord te verlaten op weg naar het polderland.
Het waren de jaren tachtig, onze begintijd in Oosterhout N.Br. Via fietstochten en wandelingen verkenden we de omgeving, een activiteit die ons lang niet van alle benodigde achtergrondinformatie voorzag. Immers, waarom stond daar die roestige boog een fietspad te overspannen, zonder nadere verklaring van nut dan wel noodzakelijkheid? In een kleur die het midden hield tussen kopergroen en roestbruin? Wat was “het” of wat moest het worden? Stelde het iets voor en zo ja wat? Moest het misschien dienst doen als luchtbrug voor padden op hun paddentrek?
Persoonlijk hield ik het meer op een symbolische toegang tot het woongebied Dommelbergen Noord en ik doopte het bouwsel “Noorderpoort”.
Op een avond fietsten wij er weer onderdoor, keken naar links, naar rechts en naar boven en deden er wijselijk het zwijgen toe. Door al die op- en zijwaartse blikken was het mij ontgaan dat mijn wederhelft zich inmiddels in een dialoog bevond met een markant personage: gevorderd in jaren, muisgrijze wapperlokken, krullenbaard, bermuda om de knokige knieën, fiets aan de hand. Blijkbaar had de man mijn wederhelft aangesproken en was deze afgestapt om hem te woord te staan. Nadat het gesprek was beëindigd vervolgden wij onze weg, maar alvorens op te stappen keek ik nog even om, om het opvallende uiterlijk van de man eens goed in ogenschouw te nemen.  De grijsaard stapte onverstoord op zijn vehikel, kwam moeizaam op gang maar raakte uit zijn evenwicht en viel met fiets en al op de grond. Hij keek wat verdwaasd om zich heen, krabbelde beverig overeind en besteeg opnieuw zijn fiets.
Het heerschap had zich dezelfde vraag gesteld die ons al weken kwelde, zo vertelde mijn wederhelft. Maar de oude had daarbij, zijn leeftijd ten spijt of misschien juist dankzij zijn gevorderde jaren, van meer moed getuigd dan wij toen hij de kwestie luidop aan de orde stelde: “Wa denkte gij, is da kunst?”
De sjofele bejaarde had, net als wij, vast geen verstand van verroeste bouwwerken en wellicht nog minder van kunst. Zijn antwoord liet zich dan ook raden.
In de jaren die volgden ben ik de man regelmatig tegengekomen, elke keer een beetje grijzer, bejaarder, knokiger. Hij sjokte maar wat door de stad, met zijn onafscheidelijke boodschappentas. Onderweg naar nergens.
Onlangs zag ik hem op een foto in een huis- aan huis verspreid magazine over Oosterhoutse wederwaardigheden. Daarbij vond ik de volgende informatie:

Anton Michielse

Anton Michielse (1936-2010)
Markant Oosterhouts kunstenaar en stadsfiguur.
Begonnen met klassieke kunstwerken maakte hij later impressionistisch werk.
Ten slotte werd zijn werkwijze meer abstract.
Hij werkte vooral met natuurlijke materialen en media.

Brandingslijn, Gemengde techniek, Anton Michielse 1979

.
Uiteindelijk kreeg “Kunst”, zoals wij hem waren gaan noemen, een naam.

Update: Ook de ‘Noorderpoort’ kreeg uiteindelijk zijn ware naam. Meer weten? 

Advertenties

Over ingridvandenbergh

In mijn blog deel ik graag mijn passies met anderen. Passies op het gebied van schrijven, taal en beeldende kunst. Soms raakt de inhoud aan gevoelens en gedachten van anderen en ontspinnen zich dialogen die mij bij het schrijven niet voor ogen stonden. Ik vind dat boeiend en laat het graag gebeuren.
Dit bericht werd geplaatst in beeldende kunst, literatuur en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

20 reacties op Gevallen voor kunst (over Anton Michielse)

  1. en een prachtkop van
    natuurlijke materie
    mediageniek

    ben toch benieuwd naar
    zijn recensie van die boog
    welke gram spoog hij?

    en graag:

    met natuurlijke
    media zijn brandingslijn
    kerven in die boog

    • mooie kijk, Marius.
      Weet je dat ik er nog niet achter ben wie nou die boog heeft gefabriekt? Zou het een kunstenaar zijn, denk je? Ik ga nog verder op zoek en zodra ik het weet kom ik het hier vertellen.

  2. assyke zegt:

    in deze tijden zeker levende kunst met zo´n baard
    stadjes hebben zulke mannen/vrouwen nodig

  3. rene louman zegt:

    Dat zijn van die ontmoetingen die je vaak hebt in de stad en die je altijd bij blijven.
    Bescheiden kunstenaar, gewoon kunst maken omdat je het leuk vindt zonder verdere bedoelingen, daar hou ik van. Hij had die poort misschien wel zelf gemaakt.

  4. Pingback: Tijd slijpt (een kunstwerk hernoemd) | Schrijfkunst

  5. Pingback: De Groene Weduwen, Paul Elshout | Schrijfkunst

  6. Pingback: Zuil; een kunstwerk? | Schrijfkunst

  7. thrammy zegt:

    Mooie ontmoeting met de kunst en de mens achter de kunst!

    Groet!

  8. Pingback: BROMTOL van Piet Hohmann | Schrijfkunst

  9. Nino Michielse zegt:

    Wat een schitterende weergave van een ontmoeting met Anton Michielse, mijn vader. Ik dacht laat ik eens googlen op zijn naam om te zien wat er wellicht bij de mensen leeft. Dan kom ik prompt deze mooie tekst tegen. Dank daarvoor.

    • Dank, Nino, voor je reactie. Deze was voor mij aanleiding om mijn verhaal nog eens te lezen en herinneringen op te halen aan toevallige ontmoetingen met je vader. Ik realiseer mij daarbij dat die ontmoetingen door mijzelf bewuster werden ervaren dan door je vader, voor wie ik wellicht een willekeurige voorbijganger ben geweest.
      We hebben er samen nog vaak over gesproken, mijn man en ik. Het was uiteindelijk een ware ontdekking dat deze man, uwe vader en onze plaatsgenoot, zelf kunstenaar bleek te zijn. Dit gaf het verhaal een nieuwe dimensie.
      Inmiddels heb ik op Internet wat van zijn werk gevonden en ik moet zeggen: dat staat mij wel aan.
      Hartelijke groet, Ingrid van den Bergh

  10. Pingback: Zwerffiets, van Piet Hohmann | Schrijfkunst

  11. Pingback: Kloostermuur, Paul Elshout | Schrijfkunst

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s