Licht uit de tube (Voor Blewbird)

.
Dit blog is ontstaan uit een idee van Blewbird, n.a.v. onze wederzijdse reacties op zijn blog Natuurlijk licht.  Vanuit die reacties droeg Blew mij de suggestie aan een blog te maken onder bovenstaande titel.
Je hebt van die musea waar schilderijen in diffuus licht gehuld moeten zijn. Je hebt van die conservatoren. Alsof ze wat te verbergen hebben.
De kunstenaar Fons Heijnsbroek schreef in een van zijn artikelen over het aanlichten van schilderijen in het Van Goghmuseum. Heijnsbroek spreekt van “uitgebeend kunstlicht […] waarin we de veelal impressio-nistische schilderijen moeten bekijken. Uitgewogen en uitgebalanceerd is dit licht; dat kan niemand ontkennen. Maar zo kijken we wel naar lijken.”

.

Het kan ook anders, zoals in  het
Teylers Museum in Haarlem
waar de museumzalen met de
grote  vitrinekasten nog door
daglicht  worden beschenen.

.

Door schilderijen die worden aangelicht met het onverbiddelijke kunstlicht schemert allang niet meer de echte werkelijkheid. Een werkelijkheid die kunstenaars als Monet en Van Gogh probeerden te vangen onder de open hemel. Een werkelijkheid die wordt gesmoord in surrogaatlicht dat een schilderij de kracht ontneemt om zich, in tegenstelling tot natuurlijk licht, op wisselende hoedanigheden aan ons te laten zien.
Ze moesten eens weten hoe de zeventiende-eeuwse schilders in hun donkere ateliers hunkerden naar licht. Natuurlijk licht. Licht op het noorden desnoods maar licht
De Haagse Schoolschilders, met als boegbeeld Jacob Maris (1837-1899), wisten het wel, al keken ze de kunst af van de School van Barbizon. Een kunsthistoricus noemde hun werk ooit ‘een gulzig indrinken van het toon-en-kleurwonder der natuurverschijningen en het zich laten gaan op de vraat of de melodie van een stemmingsmoment.’

Stad, Jacob Maris

Naar buiten met die ezels, met die paletten! Paletten waar schilders als Jacob Maris en zijn broers de pas uitgevonden tube op konden leegknijpen. De tube die hen in staat stelde buiten te werken en te schilderen naar de natuur zoals God die heeft geschapen.
In het volle licht.

.
©Naar een idee van Ingrid van den Bergh (Schrijfkunst) en Blewbird

.

Advertenties

Over ingridvandenbergh

In mijn blog deel ik graag mijn passies met anderen. Passies op het gebied van schrijven, taal en beeldende kunst. Soms raakt de inhoud aan gevoelens en gedachten van anderen en ontspinnen zich dialogen die mij bij het schrijven niet voor ogen stonden. Ik vind dat boeiend en laat het graag gebeuren.
Dit bericht werd geplaatst in beeldende kunst, literatuur en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

14 reacties op Licht uit de tube (Voor Blewbird)

  1. Kunst moet je eigenlijk altijd met daglicht kunnen bekijken, veel mooier.

    • Dank voor je bezoek, Antoinette.
      We hebben eens een fototentoonstelling in de buitenlucht gezien. Allemaal gigantisch grote afdrukken. Dat was mooi.
      Het buitenlicht is steeds weer anders, je ziet het aan de kleuren van o.a. het landschap, de planten, bomen en bloemen. Bij ochtend en vooral avond zijn de kleuren warmer, bij halfbewolkt weer zijn de kleuren intenser dan bij fel zonlicht.

  2. Annet zegt:

    Alleen al dat woord: aanlichten en ik las nog meer moois…

    Prachtige bijdrage Ingrid…

  3. Jacopone Sr zegt:

    Mooi geschreven, maar nogal compact: er is veel meer over te zeggen. Monet schilderde de kathedraal van Rouen op een aantal doeken dat naast elkaar was opgesteld en verhuisde door de dag naar het volgende doek. Ook over Cézanne is wat dat betreft veel te verhalen, maar het zou me niet verbazen als je dat al van plan was. :-)

    • Is waar, Jacopone. Waar mijn bijdragen over beeldend ekunst voorheen nogal lijvig waren koos ik bewust voor compact, om het transparant te houden.
      Wat verdere plannen betreft: soms komt er iets op mijn weg, zoals het blog van Blew. We hadden op dat blog een boeiende conversatie waardoor ik verder ging denken over dit fenomeen. Uit enkele zinnen kan er dan zomaar een betoog ontstaan.

  4. Marleen zegt:

    Een ode aan het volle licht. Toch zijn er erg veel schilders die gebruik maakten van lamplicht en kleine gaatjes in het plafond, zoals Caravaggio. Juist om het schaduwspel te vangen. Die horen eigenlijk wel bij gedempt licht bekeken te worden.

    • Welkom, Marleen.
      Het heeft denk ik te maken met het onderwerp dat wordt geschilderd. Met de persoonlijke instelling van de kunstenaar ook, lijkt me. Bij Caravaggio zie je het effect van clair/obscure. Daar heb je een lamp of andere lichtbron voor nodig of een raam waar licht door valt.
      Gaatjes in het plafond v ind ik in dit verband wel een heel ‘creatieve’ oplossing.

  5. Blewbird zegt:

    Super! Alles in het volle licht. Hartstikke trots dat je mijn idee zo mooi hebt uitgewerkt.

    • Dank, Blew, voor je idee destijds. Je ziet dat jouw idee de toetsenborden losmaakt in – tot nu toe – aardige dialogen.
      Het was me een plezier om op jouw “natuurlijk licht” wat dieper op in te gaan.

  6. assyke zegt:

    het lijkt zo voor de hand liggend
    musea lijken meer geld te stoppen in de architectuur van het pand
    dan in de behoefte van het individuele schilderij

    ik lees hierboven hier iets over gaatjes, zo moeilijk moet het niet zijn
    om een musea zo in te richten dat daglicht, kunstlicht elkaar afwisselen per ruimte

  7. Lasja zegt:

    mooie bijdrage ingrid…ja dat licht is letterlijk en figuurlijk van levensbelang…vitaliteit brengt het voort en laat dat zien

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s