Vergeelde Beelden 003: Blokhakken

Herschreven fragmenten uit Vergeelde Beelden,  een bundel jeugdherinneringen (2000)

Uit Deel I: De akker

Blokhakken

Het kostte mijn moeder moeite om voldoende kleren te hebben voor ons allemaal. Voor een bruiloft maakte ze zelf een jurk of mantelpakje of kocht er een in de uitverkoop. Ze liet haar aanwinst soms maanden ongedragen in de kast hangen, om haar outfit op de dag van het feest te dragen met een elan, alsof zij de kleding in een gerenommeerd modehuis had gekocht.
Ze was heel vindingrijk als het er op aan kwam. Voor een feestje had ze van een pantalon van pa een blouse voor haar zelf gemaakt. Toen één van de gasten haar een complimentje gaf relativeerde ze dit met haar bekende, vaak ondergewaardeerde humor: ‘Het kruis van Ot zit nog in mijn nek.’

Sinterklaas gaf altijd met een praktische inborst; elk jaar kregen wij wel een warme sjaal of een paar wanten. Nieuwe schoenen waren gereserveerd voor Pasen, maar alleen als het met de oude echt niet langer kon. Als wij nieuwe kleren kregen was de prijs doorslaggevend; het deed er niet toe of wij een jurk leuk vonden of niet.

Net zo gemakkelijk als moe uit een pantalon van pa een blouse maakte voor zichzelf, toverde zij er een rokje uit, voor wie er het hardst een nodig had. Mijn zusjes en ik droegen elkaars kleren af of kregen afdankertjes van familie en kennissen. Als wij werden uitgelachen verzekerde moe ons steevast dat de jas “lekker warm” of de rok “van een goeie stof” was. Vaak waren deze krijgertjes kleren waren uit de mode, te wijd of te lang. En als moeder natuur ons meisjes in onvoorzien rap tempo van vrouwelijke rondingen had voorzien waren ze soms binnen een paar weken plaatselijk ook te krap. Dat hierdoor de aandacht van de jongens nog meer op onze gevoelige plekken was gericht heeft mijn bloosleeftijd met minstens een half jaar vervroegd.

De suède schoenen van mijn neefje waren het ergst. Ze waren voor doordeweeks, liever had ik ze voor de zondag gehouden. De eerste keer dat ik ze aanhad ben ik met een omweg naar school gegaan. De schoenen waren donkerbruin, hadden dikke leren zolen en blokhakken. Op de speelplaats was mijn geklos al van ver te horen.
Mijn klasgenootjes hadden weer een reden gevonden om mij voor spek en bonen langs de kant te laten staan. Net als die keer, midden in de winter, toen mijn enige paar schoenen bij de schoenmaker stond. Op mijn gymschoenen probeerde ik mijn voeten warm te trappen bij het roostertje in de muur van het schoolgebouw, waar die lekker warme rook uit kwam.

Vaak stond ik op het schoolplein langs de kant, samen met Jaqueline. Zij kwam net als ik uit een gezin met negen kinderen. Haar kon het niet schelen wat de anderen dachten, ze troostte me altijd met dezelfde woorden: ‘Laat die wichten toch in hun vet gaarkoken, ze zijn nog te dom om voor de duvel te dansen.’
Mijzelf zou dat overigens, met die lompe schuiten, ook niet zijn gelukt.

© Ingrid van den Bergh
Advertenties

Over ingridvandenbergh

In mijn blog deel ik graag mijn passies met anderen. Passies op het gebied van schrijven, taal en beeldende kunst. Soms raakt de inhoud aan gevoelens en gedachten van anderen en ontspinnen zich dialogen die mij bij het schrijven niet voor ogen stonden. Ik vind dat boeiend en laat het graag gebeuren.
Dit bericht werd geplaatst in literatuur, proza, proza & poëzie en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

7 reacties op Vergeelde Beelden 003: Blokhakken

  1. Och, dit roept bij mij herinneringen op, zelfgemaakte kleren van goedkope lapjes van de mark. Truien van wol die al eens was gebruikt. Toch deed mijn moeder haar best om ons leuk te kleden en vaak lukte dat ook.
    op schoenen werd niet beknibbeld, die moesten passen, anders kregen we slechte voeten, oordeelde mijn ouders.

  2. Hallo Antoinette, ben je ook uit een groot gezin? Dat kwam nogal eens voor in het zuiden des lands, niet?

  3. Annet zegt:

    Zo wilde ik ook beginnen met die uitroep van ‘och’ ….het roept zoveel op…ik ben ineens in het verleden….je moeder was wel heel erg handig Ingrid….ik herinner me dat een naaister van het toneel kleding voor me maakte. Het waren denk ik verse stofjes en was apetrots op de kleding. Zelf was mijn moeder niet handig. Ik werd net in die tijd geboren dat mijn vader een contract had bij het NRT (Nieuw Rotterdams Toneel)…..er waren genoeg centjes voor kleding en eten…..Toen de Floriade er was droeg ik zelfs zomerhandschoentjes en een pettycoat……tjee wat een herinneringen……kleding was en is erg belangrijk…….dank voor deze bijdrage…..

    • jij was dus een echt prinsesje, Annet. Wist niet dat acteurs met hun werk nog een beetje konden verdienen in die tijd maar voor jou was dat best gunstig.

      Wij droegen ook weleens petticoats, moer kocht die op de markt. Achteraf gezien kwamen we eigenlijk niet zoveel te kort. Mijn ouders waren veel te trots om ons in kapotte of vuile kleren te laten lopen en bovendien…
      ik kreeg muziekles, pianoles, balletles. Daar ben ik ze nu nog dankbaar voor.

  4. Bart zegt:

    Mijn moeder was ook erg vaardig met de naaimachine. Ik herinner me, dat ze een mooi Beatles-jasje voor me maakte, zonder kraag was dat, helemaal ‘in’.
    Je roept meteen weer jeugdherinneringen op, met je verhaal, Ingrid :-)

    • ach Bart, ik zie je er helemaal in lopen. Wat een lieve en aardige moeder moet dat zijn dat ze op die manier ook met de tijd meeging inplaats van kritiek te hebben op “die muziek van tegenwoordig”.

  5. Bart zegt:

    Ja, mijn moeder ging inderdaad met de tijd mee, ze vond de Beatles leuk!
    En ik was maar wat wijs met mijn Beatles jasje :-)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s