Voor eeuwig…

.
Vanmiddag hoorde ik een muziekstuk op de radio. Men vertelde me dat het Berlin song heet en ik zocht het op. Omdat het me deed denken aan hem. Muziek die steeds maar doorgaat, eeuwig lijkt te duren. Dit herinnerde me aan hem.

Ik leerde hem kennen in het verpleeghuis waar ik vrijwilligerswerk deed. Daar kwam ik in contact met zijn vrouw en zo ontmoette ik hem. Hij woonde er.
Een heel enkele keer, als het echt niet anders kon omdat zij ergens anders moest zijn, zorgde ik buiten mijn dienst om een middag voor hem. Ik hielp hem met zijn thee, wandelde met hem. Gaf hem zijn brood.
Hield zijn hand vast. Naast hem zat ik, op haar plaats.

Ze vertrouwde me en vroeg me vaker. Alleen als zij er zelf echt niet kon zijn.
Ze vertelde me over hem. Hoe hij was. Wie hij was.
Hoe hij veranderd was.
In haar ontmoette ik de man die hij was.

Voor mij veranderde hij niet meer. Ook zijn medische situatie bleef stabiel. “Hij heeft het eeuwige leven”, heb ik weleens gezegd.

Stil en berustend liet hij zich wandelen, zijn hand vasthouden.
De man die vorige week is begraven. Ik ontmoet hem opnieuw in deze muziek, die eeuwig lijkt te duren.

Berlin song , Ludovico Einaudi

Advertenties

Over ingridvandenbergh

In mijn blog deel ik graag mijn passies met anderen. Passies op het gebied van schrijven, taal en beeldende kunst. Soms raakt de inhoud aan gevoelens en gedachten van anderen en ontspinnen zich dialogen die mij bij het schrijven niet voor ogen stonden. Ik vind dat boeiend en laat het graag gebeuren.
Dit bericht werd geplaatst in literatuur, poëzie, proza, proza & poëzie, vk-bloggers en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

9 reacties op Voor eeuwig…

  1. Bart zegt:

    Ach…mooi opgeschreven, Ingrid, het komt over…

    Hartelijke groet, Bart

  2. Jacopone zegt:

    De muziek vertelt ook veel. Je zal hem wel missen.

    Groet van Jacopone/Kogure

    P. S.
    Ik wilde je een e-mailtje sturen, maar heb je adres niet.
    Mijn adres is jacopone@jacopone.eu

  3. Mooi beschreven Ingrid, zo gaat het wel vaker.

  4. Fijne reacties. Dank.

    Jacopone: heb je gemaild.

  5. assyke zegt:

    en hoe gaat het met zijn vrouw?

    dit lijkt meer op vriendschap dan enkel (mantel)zorg

  6. Lasja zegt:

    dierbare ontmoetingen zijn en blijven dierbare herinneringen die voortleven

  7. fredvanderwal zegt:

    Boeiend verhaal
    heel prettig en leesbaar

  8. Excuus aan jullie voor mijn late reactie. Had drie dagen logees en veel anders te doen.

    assyke, heb haar even rustg gegund maar ga haar binnenkort bellen. Zoals ik haar ken is ze sterk,. Ondanks de ziekte ne vervreemding van haar man was ze altijd flink en zeurde ze nooiot. Ze was dankbaar voor elke dag dat ze hem nog bij zich had.

    Barbara, het was wederzijds, fijn om hem wat aandacht te geven en zijn vrouw eens te ontlasten.

    Ja, Lasja, je neemt het mee in een apart kamertje binnenin.

    Dank je, <Fred. Ik schrijf dergelijke gebeurtenissen niet te sterk aangezet neer maar laat het verhaal zichzelf vertellen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s