Frisse neus

Even een frisse neus gehaald. Nou ja, fris! Zo jammer dat het beetje afleiding dat ik heb, wordt verstoord door mensen die hun verantwoordelijkheid niet nemen. Of irritant gedrag vertonen.

Op een bankje in het park zitten drie jongens ‘dood’leuk naast elkaar. Zal ik wat zeggen, of toch maar niet? Terug naar de Hoofseweg en onder het viaduct door. Een stel komt me hand in hand tegemoet. Ik wik en weeg, passen wij met z’n drieën naast elkaar op het trottoir? Pas als ik tot de conclusie kom dat dit niet veilig kan lukken en op het fietspad ben gaan lopen schuiven ze achter elkaar. Gewoon verder kletsend, geen sorry.

Er gaat van alles door mijn hoofd wat ik tegen die mensen zou kunnen zeggen. Waarom doe ik dat dan niet? Ik weet het niet. Kan iemand mij dit uitleggen, zodat ik de volgende keer (ik hoop dat die niet komt) wél wat zeg en daarmee de frustratie uit mijn lijf krijg.

Nou, dat was dan voor vandaag mijn frisse neus denk ik en loop terug naar mijn veilige haven.

Geplaatst in columns, Corona, literatuur, persoonlijk, proza | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Walk alone

“‘You never walk alone’, mooi liedje”, dacht ik gisteren na de persconferentie over nieuwe Coronamaatregelen. “Maar nu even niet.” Voor mij geldt dit alleen walken al langere tijd, want alleen lopen doe ik al weken. Op vrijwillige basis. Voor mij geen drukke plekken, geen gehannes met afstanden en meetlatten. Man wat geeft dat een mens rust in het hoofd.
Alleen walken is voor mij geen straf, zeker niet in deze tijd van het jaar. Want alléén mag het dan zijn, eenzaam is het geenszins. Elke dag meer bloesem aan de bomen, meer bloemen in voortuintjes, meer lekkere luchten, meer vogelzang. De merel, waar ik zo blij van wordt, zingt zijn Coronalied. Om mij ende wereld te troosten. Ik kan alles rustig in mij opnemen, hoef niet te luisteren naar getetter van een wandelgenoot. Dat zouden meer mensen moeten doen, maar niet allemaal tegelijk. Luchtjes scheppen op rantsoen en anders op de bon!

Behalve een belerende les heb ik ook een wens, voor mezelf en mijn plaatsgenoten, voor Brabanders, Nederlanders en de hele planeet: HOUD AFSTAND; BLIJF GEZOND. Dan hebben we wat te vieren, zodra het weer mag.

Geplaatst in Corona, persoonlijk, proza | Tags: , , | Een reactie plaatsen

To survive or not to survive

Met onderstaande e-mail (enigszins bewerkt en aangepast voor mijn blog) reageerde ik afgelopen week op het betoog, in de Tweede Kamer, van Jesse Klaver tijdens het debat over Corona.

Beste Jesse,

Met respect heb ik geluisterd naar je betoog in de kamer vandaag. Ook politici verdienen in deze onzekere tijden applaus, al was het maar omdat zij leidend moeten zijn in een landschap waarin niemand echt de weg weet.

Je introduceerde de “homo empathicus” en pleitte voor “survival of the kindest” in plaats van “survival of the fittest”. Prachttermen zonder meer, die allen tot de verbeelding spreken.
Bedenk echter dat “the fittest” staat voor hen die zich het beste aanpassen aan een situatie (to fit in). En dat is wat er nu van de wereld wordt verwacht, zoeken naar de beste manier om zich aan deze barre, onzekere situatie aan te passen. Een bijna onmogelijke opgave.
Zij die zich kunnen aanpassen aan een humanitaire crisis als deze pandemie, zullen de meeste kansen hebben deze te overleven. Een stel goeie genen helpt daar bij, dat staat buiten kijf. En zeker, een overdosis vriendelijkheid, want daar kan geen mens zonder.

Ik wens deskundigen, overheid en alle politici daarbij veel wijsheid toe.

Een vriendelijke groet en: Blijf gezond!

Herbert Spencer

N.B.: “Survival of the fittest” kan worden vertaald als: het overleven van (het nageslacht van)
de best aangepaste binnen een populatie. De term is bedacht door Herbert Spencer na het
lezen van Charles Darwins ‘On the Origin of Species.’

Geplaatst in columns, Corona, literatuur, persoonlijk, politiek | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Supervirus

Na veel gewik, geweeg door epidemiologen
adem ik in en uit de pure lucht
haast autoloos mijn pad en fier mijn tred

denk ik, de toon is nu gezet
weg van de droge binnenlucht
gevlucht, waar monsters welig tieren

Als bijen zwermen uit nu mens en dieren
naar buiten waar het lentegroen en geel
zich uitleeft in mijn ogen denk ik

ten spijt de virologen
de mensheid wordt weer heel
zie ik de kleine bloemen op de grond

de natie, zij is straks supergezond

Geplaatst in Corona, literatuur, Natuur en Milieu, persoonlijk, proza & poëzie, proza en poëzie, Wandelen en fietsen | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Ritme voor onze schooljeugd

Als je de komende weken samen met je kinderen thuis bent is het een idee om voor elke dag een schema te maken.  Bepaal samen welke activiteiten daarin opgenomen worden, zoals tafel dekken, ontbijten, tafel afruimen, verschillende taakjes zoals onkruid wieden, kamer opruimen enz., jeugdjournaal kijken, tijd voor jezelf, drinken en iets lekkers, fruit, fietsen, wandelen, trampoline springen, samen iets leuks doen, lezen, leren enzovoort. Zet er ook de tijdstippen bij.

Geef je kind(eren) inbreng hierbij zodat ze goed gemotiveerd zijn.
Ik hoorde dit van onze dochter die dit idee vanmorgen met haar twee meiden heeft uitgewerkt.

Geplaatst in Corona, kinderen, literatuur | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Luchten of vluchten

Ze schikt het beddengoed, stopt me in met zachte handen. “Kruip maar lekker onder de dekens, dan zet ik je raam even open” zegt ze.
Nu het wereldbedreigende monster ons steeds vaster in zijn greep krijgt denk ik, tijdens mijn dagelijkse wandeling, ineens aan mijn moeder. Als ik vroeger ziek was lag ik niet op de bank beneden. Dit was niet omdat de bank in de “goede” kamer stond, maar omdat je beneden toch niet de rust krijgt die je als grieperig meisje van negen nodig hebt. En omdat je iedereen in huis dan gemakkelijk aan kan steken, uiteraard.
Boven dus, helemaal alleen op het kamertje waar ik sliep met mijn zus. Denk niet dat dit een straf was. In mijn beleving van toen was het eigenlijk best fijn. Je lag maar wat te sluimeren, sabbelend op een zuurtje of dropje, luisterend naar de geluiden van buiten; een auto die door de straat reed, kinderstemmen zodra de scholen uit waren. Geluiden van beneden. Daar liep iemand rond, hield de boel netjes, zorgde voor een gekookt eitje tussen de middag en warm eten voor elf mensen.

Bij alle richtlijnen van het RIVM mis ik toch wel een beetje die ene: ventileren of “luchten”, zoals mijn moeder het noemde. Daar kon volgens haar niets tegenop.

Waar is de tijd gebleven dat een griep nog fijn kon zijn? Dat we meer dachten aan luchten dan aan vluchten. De tijd dat kinderen nog onwetend waren, weggehouden van de dreigingen op onze planeet.
Nooit klaar met haar werk komt ze boven, een schaaltje vol sinaasappelpartjes. “Met suiker, omdat je ziek bent.” Ze sluit het raam, sjort me overeind en zet het schaaltje op mijn schoot. Dan zingt ze de trap af naar beneden. Daar wacht het vele werk.

mooie luchten
Geplaatst in kinderen, literatuur, persoonlijk, proza | Tags: , , , | 2 reacties

To hamster or not?

Deze foto heeft geen toelichting nodig. Behalve dan misschien dat in deze besmettelijke tijden vooral een beroep wordt gedaan op gezond verstand en die andere eigenschap, een deugd eigenlijk: je verantwoordelijk voelen voor jezelf maar ook voor anderen.
Zelf ben ik al een week wat verkouden. Ik zou best naar de sportschool kunnen gaan maar doe het niet. Om anderen niet onverhoopt in gevaar te brengen. Waarbij ik bedenk dat ik, met enige afzondering, ook mezelf kan beschermen.
Tevens een mooie gelegenheid om van de nood een andere deugd te maken. Dus step ik op de trap, doe mee aan Nederland in beweging, oefen thuis met gewichtjes en maak elke dag een wandeling. Zo kom ik de winter wel door.

Geplaatst in literatuur, persoonlijk | Tags: | Een reactie plaatsen

Afgedwaald

We zijn de hele tijd aan het optellen: 1 besmetting, 2, 3, 380 besmettingen. 1 Dode, 2, 3 doden. We worden en beetje bang. Dan hoor je ineens op de radio iemand memoreren dat er nu, ten gevolg door het Coronavirus, bijna 400 besmettingen zijn en 4 doden. Je schrikt er bijna van hoe weinig dit, relatief gezien, is. Je recht je rug en haalt opgelucht adem. Neemt de tijd om eens na te denken over de betekenis van het woord corona zoals we die, pakweg, twee maanden geleden allemaal kenden. Een betekenis waarvan we, ongemerkt, zijn afgedwaald.

download

Van Wikipedia: De corona is de hete atmosfeer rondom de zon en andere sterren die zich uitstrekt over miljoenen kilometers. Zij is normaliter niet zichtbaar, maar wel tijdens een volledige zonsverduistering of met behulp van een coronagraaf. Zij is dan als een lichtkrans waarneembaar.

In deze beschrijving vallen mij woorden op die je ook zou kunnen gebruiken in een betoog over het huidige virus.
Zijn het immers geen hete tijden waarin wij verkeren, met verhitte discussies? Als een helse corona strekt het virus zich uit over… tja… héél veel kilometers. Onzichtbaar voor onze ogen, ook niet tijdens een zonsverduistering, hooguit met behulp van een microscoop. En ja, wie straks een vaccin kan maken verdient een krans.

Geplaatst in literatuur, persoonlijk | Tags: | 4 reacties

Aanstekelijk

2048x1152

In deze grijze, besmettelijke tijden even iets leuks.
Terwijl wij met de auto onze twee kleindochters naar school brengen horen we op de radio in het nieuws: “Epke Zonderland mag naar de Olympische Spelen in Tokio.”
Vraagt Manou van zeven: “Opa, is er ook een Epke Metland?”
Nou, daar hebben wij met z’n vieren eens aanstekelijk om gelachen.

Geplaatst in humor, kinderen, literatuur, persoonlijk, proza | Een reactie plaatsen

Kleur kan ook zonder zon

Vanmorgen een winderige wandeling gemaakt.
Onderweg veel kleur en vrolijke tuintjes gezien.

20200308_103222[1]

20200308_103404[1]

20200308_103451[1]

20200308_103538[1]

20200308_103745[1]

Geplaatst in literatuur | Een reactie plaatsen