.
Zonder titel, 2008, houtskooltekening, 50x65 cm
.
door het vlakke land
waar weinig slechts het vergezicht verstoort
tot groei van woordenspel
.
Horizon 3, 2006, pasteltekening, 32.5x50 cm
.
.
©Kunstwerken: Rob den Boer
©Dichttekst: Ingrid van den Bergh
Beeldend kunstenaar Rob den Boer werkt doorgaans in de disciplines houtskooltekenen, etsen, pasteltekenen en lithografie.
Daarnaast deelt Rob mijn passie voor schrijven. Enkele van zijn korte verhalen zijn gepubliceerd op de website van Circumplaudo.
.
Vind ik leuk:
Wees de eerste om post te waarderen.
Over ingridvandenbergh
Mijn blogs op SCHRIJFKUNST ontspruiten aan een innerlijke noodzaak mijn passies te delen met anderen. Passies op het gebied van schrijven, taal en beeldende kunst. Soms raakt de inhoud aan gevoelens en gedachten van anderen en ontspinnen zich dialogen die mij bij het schrijven niet voor ogen stonden.
Ik vind dat boeiend en laat het graag gebeuren.
Dit bericht werd geplaatst in
beeldende kunst,
Boeken, proza en poëzie,
literatuur,
poëzie en getagged met
2011,
beeldende kunst,
bergh,
dichtkunst,
gedicht,
kunst,
literatuur,
poëzie,
Rob den Boer. Maak dit favoriet
permalink.
Hij …,volgde de bootjes op de zee en genoot van de witte vorens (snorren) die als messen door de glasvlakken zee kliefde. Hij snoof de aromatische geuren van de bomen en planten op – hij was altijd opzoek naar de wilde bergsteentijm -, en liep verder over de bochtige paadjes van rots naar rots, hoger en hoger, onder het hoogste hemeldak wat hij ooit gezien had. Of…, verder over de smalle uitgekapte slinger rotspaden, scherp als messen, in zuidelijke richting. En altijd dacht hij na, in de stilte van de natuur, over wie hij was. Hij ontzegde alles waardoor hem meer werd gegeven dan hij ooit verlangde…
gr R.R.K
Dag, Robert, welk een prachtgedachten bij dit beeld gevoegd.
Mooie afbeeldingen/tekeningen.Het verhaal wat RRK er bij zet heeft ook wel wat.
Ik zie in de houtskooltekening twee samengevouwen handen.
Bedankt voor je reactie op mijn log!
Mee eens, John. Deze ‘kunstwerken’ getuigen van een heel eigen handschrift. Ze geven de beschouwer veel ruimte voor associaties waardoor ze uitnodigend zijn om er woorden bij te maken.
Was een boeiende kennismaking, op je blog.
in het eerste impuls deed het me denken aan strikken-lint waarmee een labyrint is gevormd totdat ik drie uiteinden zag….
en mooie woorden bij een eenvoudig lijnenspel die voldoende spanning in zich hebben om voor mij interessant te zijn.
ik meen me te herinneren dat ik ze al eerder gezien heb maar ben vergeten of ik er toen iets over zei
groetjes
Je bent een goed waarnemer, svara en ook je geheugen is kennelijk goed ontwikkeld. Deze kunstwerken zag je n.l. inderdaad al eerder. Ze stonden op het VK-blog in een bijdrage die uiteraard na de opheffing van het Internet is verdwenen.
Ja, ik herinnerde me ook de tekeningen, de woorden niet (meer)…. :-)
Veel ruimte voor associaties, en woordenspel bieden ze, zeker.
(Toevallig ging het van de week, in een bijdrage van Assyke, over het nut van een VKblog archief met je eigen bijdragen. Velen gaven er niks om, ikzelf put er nog regelmatig graag uit…).
De mens blijkt ook hier weer visueel ingesteld, maar deze beelden vergeet je ook niet snel.
Ook ik put nog weleens uit het oude archief al is het meestal in enigszins bewerkte vorm. Hetzelfde gebeurt met schrijven; als ik een “oude” tekst nog eens wil gebruiken gaat hij vaak eerst even onder hetr schrijversmes.
Kort maar krachtig, zowel de tekening als de tekst. Knap werk!
Vanmorgen je eerste bericht ontvangen op mijn blog. Bedankt en ga snel jouw voor mij boeiende site bekijken. Tot lees & Arividi, Benona
Dankjewel, Benona. Hoop je weer te lezen, hier of daar.